Filmfestival Gent – Knack Focus Filmdag

Zaterdag 10 oktober stond ik na amper voldoende koffie aan te schuiven om zaal 2 in de vernieuwde kinepolis Gent binnen te gaan voor de tweede focusfilmdag uit mijn carrière. Ik keek er wel naar uit moet ik zegen, maar het werd wat mijn bescheiden mening betreft geen onverdeeld succes.De eerste film was Fish Tank van Andrea Arnold. Een typisch drama vanuit de rand van de Engelse maatschappij. De hoofdrol gaat naar de 15-jarige Mia, die in een sociale woonblok huist met haar aan feestjes verslaafde ex-tienermoeder en haar kleien zusje. Mia is een eenzaat, koppig en verliest zichzelf enkel in het streetdance. Tot opeens haar moeder een knappe lover aan de haak rijgt waar Mia die het niet wil toegeven toch voor heeft. De onderhuidse spanning tussen hen bouwt zich langzaam op. Een al veel aangehaald thema van de sociale probleemwijken en de uitzichtloosheid van de inwoners van dergelijke wijken waar men als puntje bij paaltje komt toch enkel op zichzelf kan terugvallen. Niet zo opbeurende gedachte, niet origineel, maar best goed te pruimen.

De tweede film “the maid”, is een Chileens klein drama over de situatie van de nannies in de latijns-amerikaanse samenleving. De huishoudsters zijn daar veel meer dan louter kuispersoneel. Ze voeden ook de kinderen op. We volgen Raquel, een veertigjarige “nana” die al ruim 20 jaar bij de familie woont en zich als deel van het gezin beschouwt. De vraag is of de familie daar ook zo over denkt. Raquel die wat problemen lijkt te hebben, wordt op bevel bijgestaan door nieuwe huismeisjes. Ze voelt zich enorm gepasseerd en doet er alles aan om het de nieuwelingen moeilijk te maken en haar positie te handhaven. Tot opeens Lucy opduikt.
Deze kleine film schetst op een knappe manier de werksituatie van Raquel, en haar door de jaren heen bekrompen zicht op de zaken. Langzaamaan ontwikkelt ze zich meer en neemt eindelijk tijd om ook eens aan zichzelf te denken. Leuk.

Na de koude visschotel met aangepaste wijnen was het tijd voor de meest slaapverwekkende film van de dag. “Eyes Wide Open”. Ass wide open, zou homofoob zijn en dat ben ik niet. Niettemin met alle respect voor het thema en de situatie waarin onder andere homo’s in het strikt joods-orthodoxe milieu moeten leven, of niet kunnen leven, heeft de film volgens mij enkel de grote prijs voor beste film gewonnen wegens het thema en omwille van het thema. De verfilming kon me niet bekoren, maar ik moet toegeven dat ik naar het einde toe, toch ook redelijk opgegaan was in het verhaal. De sobere aanpak en het onuitgesprokene heeft de jury waarschijnlijk overtuigd.

Daarna was het tijd voor de ontgoocheling van de dag. Een film over Hitchcock “Double Take”. Ik geef toe ik begreep er niets van. Ik kon niet volgen. Deed niettemin moeite; Maar kreeg gewoon schele koppijn van de onzuivere beelden uit de jaren stillekes. Waarschijnlijk te hoog voor mij gegrepen. Ik zat echt te wachten achter een ferme actieprent, drama of epos of gewoon diep menselijke film.

De enige actie kwam van de kortfilm Logorama. leuk gevonden. Mooi gedaan. Veel meer kan ik er neit over zeggen anders is het de moeite niet dat je zelf nog naar die kortfilm gaat kijken.

Ten slotte sloot de keuze van Patrick Duynslaegher af met “Bright Star” een film voor de romantisch-melancholische zielen onder ons. Een film die mij op het lijf geschreven leek. Helaas was ik de heel dag al zo beu als koude pap en kon de tragiek van “Endymion” en de bijna platonische liefde tussen Keats en zijn vlam mij niet echt boeien. Ik heb niets aan te merken op de prachtige kostuums en decors die schitterende pasten bij de gehele sfeercreatie zonder de aandacht af te leiden van de langzaam aan afbrokkelden muren tussen de personages en waarbij emoties beetje bij beetje leiden naar ontreddering. The human Condition. My alltime fave desondanks.

The Black Cave – 15th anniversry party – gothic festival

The Black Cave en Berd vierden hun verjardg. Al 15 jaar is dit een van de weinigen die de kleine maar levendige gothicscene in Vlaanderen in ere houdt. Bernd vierde dit met een festival in Waregem expo. Geïnviteerden: groepen die hij persoonlijk graag hoort. Mij leek de affiche niet zo interessant, maar niettemin af en toe best e smaken optredens gezien. Om maar meteen met de deur in huis te vallen: Rosa Crux. Venijniger en explosiever dan in Keulen op het Amphifest. Het beste van de drie optredens die ik tot nu toe van deze Franse ritualistische melancholici heb gezien.

Daarna was het aan de beurt van de dark folkies van Sol Invictus. Veel hoger dan typische Engelse folk kwam het intimistische gezelschap echter niet. Een kleine schare fans vond dat helemaal niet erg. Zoveel te beter.

Madre del Vizio bracht voor het eerst wat rock in de zaal. Vooral de gitarist stal de show en sommige songs waren echt wel lekker leuk, maar de vocalen lieten wat te wensen over helaas.

Leather Strip daarentegen, kickte ass. Zo saai als hij was op Amphi afgelopen zomer, zo duister en agressief was hij in deze donkere zaal. Geef toe: een immens podium voor 1 man in klaarlichte dag is heel wat anders dan een expo in Waregem voor een beperkt publiek in schemerlicht en duidelijk zichtbaar projectiescherm. Knap cool optreden van de man.

En dan een optreden waar ik naar uitkeek. Het moet al twee jaar geleden zijn dat ik Corvus Corx nog eens live zag. Helaas doen ze al jaren hetzelfde zo bleek. Niettemin drinkliederen in een uitbundig folkfeestje vol trakzakken, blaasbalgen en andere gefluit onderstuend door hun nog steeds indrukwekkende percussiesectie. Veel kleurige mannen vol energie al dansen dover het podium. Ik moet toch eens zorgen da tik hun ietwat sfeervollere shows met strijkers en koor tez ien krijg. Dat moet pas vuur geven. Van dronkenmansliederen heeft men het na een kwartier al gezien. In ieder geval was het wel passend voor het verjaardagsfeestje.

Last but not least: Suicide Commando, naast Front 242 een van de meest legendarische en bekende bands in Europa. Zware industrial. Hleaas wou de tenchiek tot grote frustrtie van Johan niet meewerken, maar na wat gekwakkel en gesukkel konden ze dan toch doen waar ze voor gekomen waren: de boel in vuur en vlam zetten.”Bind Torture Kill” “come on and hate me” “one nation under god”…krachtige videobeelden, krachtige stem, krachtig optreden. Ok, het was het wachten waard!

Inglourious Basterds

Dit artikel verscheen eerder op gentblogt.
Naar deze nieuwe film van Quentin Tarantino keek ik al lang uit. Gelukkig vond ik ook de nodige cinefiele compagnie om van dit meesterwerk te gaan genieten in een overvolle Kinepoliszaal. “Inglourious Basterds” vertelt in Tarantino’s onvervalste stijl het verhaal van een troep losgeslagen Joods-Amerikaanse soldaten onder leiding van Aldo the Apache, een ongelikte boer uit Tennessee, vertolkt door een met de overacting wegkomende hilarische Brad Pitt. Ze werden in het door nazi’s bezette Frankrijk gedropt en moorden zich een weg naar, heu ja naar waar eigenlijk.
Wanneer zowel de “Inglourious Basterds”, zoals ze ondertussen door de nazi’s genoemd worden, als de in Parijs ondergedoken Joodse Shosanna (de bevallige Mélanie Laurent) hun kans ruiken om een grote slag te slaan, gaan de poppen nog meer aan het dansen. Het verhaal van Shosanna wordt mooi afgewisseld met dat van Aldo en de zijnen en hoeft niet onder te doen qua intrige.

Boombalfestival 2009 – photos

De volledige set van mijn foto’s vind je hier.
Maar alvast een selectie.

The Long Way Home

26 oktober 2008

Ik slaap uit tot 8u30. Y is al naar beneden om te zien of er al iemand aan het ontbijt zit. De meisjes zitten er al. Na het ontbijt spreken we af om samen eens het stad te gaan verkennen. Met N, L, R gaan we op stap naar Durbar Square in Kathmandu, dwars door Thamel en de wijken waar er niet veel toeristen komen gedwaald. We zoeken ook de gronetenmarkt, waavan Bim ons sprak. Volgens de anderne heben we hem gevonden het krieolende marktje in open lucht, maar ik dacht dat er ook ergens een enorme overdekte markt moest te vinden zijn. Het krieoelt dus van het volk. En wat een kleurige producten allemaal. Gelukkig zijn wij reuzen , zelfs ik ben redelijk groot in vergelijking met de meeste Nepali. We nemen ok een kijkje in de volkswijken bezoeken een shoppingmall en komen dan terecht op Durbar Square.
We kuieren langs de tempels en kijken rustig rond, nemen wat fotootjes van offers aan de beelden van de goden en de mensen. We passeren ook een kleine stupa, de Kathesimbhu Stoepa. Daar was ik de eerste dagen al eens beland al dolend.
Zo komen we weer terug in de buurt van Thamel. We springen eens binnen in het Via Via café van Joker, maar daar valt niets te beleven. De rest gaat een drinken terwijl ik een muziek winkeltje binnen spring. Ik wil wat Nepalese muziek kopen. Kutumba wordt het, na veel cd’s beluisterd te hebben, beslis ik twee cd’s te kopen voor 350 roepies elk. Ik kan ook niet anders meer nu de man echt moeite voor mij gedaan heeft.(Een koopje zou blijken als ik later in grotere winkels de prijzen zie). Ik vind de anderen op het terras van een hotelleke.
Een welverdiende fruitmilkshake. Njammie.
We gaan even terug naar het hotel. Om 14u gaan de meesten de Belgische frieten proberen die wij al gegeten hebben. Met ons vieren zoeken we een ander restaurant op en vinden “Pilgrim’s Feed n’ reed”. Een veggie restaurant verscholen in de boekenwinkel van Kathmandu. Heel lekker wel. Na de lunch splitsen onze wegen.
Samen met Y ga ik nog op zoek naar een kalender. Het lukt door een praatje te slaan met de dame van de winkel om korting te krijgen. Ook al is de prijs al laag, ik heb echt geen euro meer op overschot.
Ik heb nog 50 roepies en 1700 roepies voor de luchthaventaks.
We chekcen onze email nog eens, kopen nog wat flessen water en nu nog maar 30 roepies.
Stipt om 17u30 vertrekken we in het busje naar de luchthaven. Algauw staan we in de file in de “ring” rond Kathmandu. Voor het eerst zieen we bedelende lijmsnuivende kinderen die op het raam van de bus kloppen als we stilstaan…Doet raar…
In de luchthaven krijgen we een sjaal met een spreuk op. Velen weigeren die omdat ze denken dat ze er voor moeten betalen. Dat is niet het geval.
Inchecken en wachten tot we naar de gate mogen.
Ik koop met mijn laatste roepies nog een snack en met mijn laatste dollars nog een slof sigaretten (17 dollar).
In Abu Dhabi zijn we helemaal groggy. In Manchester nog groggier en beovendien zitten we om 5u ’s ochtends ergens verkeerd. Er staat enkel een telefoon. Aan de muur daarachter staan telefoonnummers. We bellen naar het nummer dat bij onze tickets zit. Daar zeggen ze dat iemand ons komt halen, dat ze ons onze tickets zullen brengen. En maar wachten. Een bejaard Indisch koppel dat naar New York moet doorvliegen had ons gevolgd en is nu ook verloren. De paar mensen die aan de andere kant van de gesloten deur staan weigeren ons te helpen. Een cynische schot slaat ons gade en zegt dat ‘m daar al van 4u ‘ochtends zit. Voor hem komt er opeens iemand opdagen. Ik bel nog eens naar British Airways. Ze zeggen dat er ene probleem was om ons door te checken maar dat het gelukt is, en dat iemand onze ticket komt halen. Ok dan maar. Ondertussen zijn er een boel mensen op zoek naar een toilet. Da opeens kolen er twee baliebedienden en een manneke met een geel vestje. We moete hem volgen hij brengt ons naar de gate. Ik zeg dat we hier moeten wachten dat er mensen op komst zijn met tickets. de dame wil niet luisterne en zegt da tik moet luisteren. Ik probeer nogmaals uit te leggen da tik net met collega’s van haar gebeld hebben die iets anders zeiden. Zij zegt dat ze het gaat reglene en zegt da tik moet lkusitren en mee gaa met de meneer. Ik zeg dat wij hier moesten wachten op onze tickets. ze begint te roepen da tik kalm moet zijn (en ik heb nog niet gezegd). Ik protesteer en zeg dat ik kalm ben. “Calm down sir! please calm down” Het manneke met de gele vest komt naar me toe en roept ook dat ik kalm moet zijn. Nu begin ik pas beetje mijn stem te verheffen. Het doet me denken aan “Anger Management” met Adam sandler en Jack Nicholson. Damn. een passagier die niets verkeerd doet die meteen de mond gesnoerd wordt en in de boeien geslagen. En dan hup komt iemand met onze tickets. De twee balie dames kijken onbegrijpend. Ik zeg, da tik hen toch gezegd dat dat er iemand op kosmt was” Ze antwoordden dat alles god komt, dat ze mij gewoon proberne te helpen dat ik kalm moet zijn en doen wat ze zeggen. Ik zeg ok ik zal doen wat je zegt en roep de groep tot de orde. we volgen het manneke en ik begin wat vriendelijk te zeggen dat het wel allemaal in orde komt. Hij is meteen
ook wat vriendelijk maar nog steeds kordaat.
Uiteindelijk komen we goed aan en nemen we de trein naar huis.
Héhé, zalige reis, prachtige herinneringen.

Bathory (Hungary 2008) – Filmfestival Oostende

Ersebet Bathory, the Blood Countess. Hoe legendarisch kan men zijn. Naast Vlad Tepes, is dit de beroemste bloedzuiger uit de geschiedenis. In het Guiness Book of records staat Elisabeth Bathory geboekstaafd als grootste seriemoordenares aller tijden: 650. Feit of fictie? Het is onduidelijk hoe erg de moorden waren en hoe wreed precies Elisabeth te keer ging. De Hongaarse cineast Juraj Jakubisko werpt een ander licht op de tot de verbeeldingsprekende gravin uit de 16e eeuw in zijn film “Bathory” met de uiterst knappe Anna Friel in de hoofdrol.

We schrijven de late jaren 1500. Hongarije is het laatste Christelijke bastion en schouwtoneel voor ontelbare veldslagen tegen de oprukkende Ottomanen. Ook de koning in Oostenrijk, de Habsburgers, verruimen hun invloedsfeer in het toenmalige Europa en de Hongaarse tweestrijd tussen protestanten en katholieken maakt het voor de lokale edelen niet makkelijk hun macht en vrijheden te beschermen.
Een monnik vertelt het verhaal van Ersebet, dat hij optekende tijdens een observatieopdracht van de Kerk. Is zijn relaas de waarheid of fictie?

Ersebeth Bathory wordt op jonge leeftijd uitgehuwelijkt om het familiefortuin van de Bathory’s veilig te stellen en heeft haar woonst in het prachtige kasteel van Cachtice. Haar echtgenoot Ferenc Nadasdy, is een krijgsheer die jaren van huis is om tegen de Turken te gaan vechten.
Ersebet moet kasteel Cachtice onderhouden en de landgoederen beschermen en verveelt zich danig. Thurzo, een strijdmakker van Ferenc en een machtige edelman van twijfelachtig allooi aast op haar en haar fortuin en probeert haar mee te sleuren in zijn plannen. Ersebet weigert halsstarrig in te gaan op de eisen van Thurzo, die na de dood van Ferenc alle registers optrekt.
Een Venetiaanse schilder waar Ersebeth een passionele platonische verhouding mee lijkt te hebben, doet hem bloeden van jaloezie.
Ondertussen is de reputatie van Ersebet danig aan het tanen omwille van haar vermeende bloeddorst. De afgelopen jaren werden met de regelmaat van de klok uitgebloede gefolterde lichamen van jonge meisjes gevonden, allen in dienst op het kasteel.
Dat ze beroep doet op Darvulia, een oude heks op wie Ersebet vertrouwt omdat ze lijdt aan een bloedziekte, helpt niet meteen.
Thurzo, ziet zijn kans op macht en geld en probeert de moorden aan te grijpen om Ersebet in diskrediet te brengen bij de koning en haar zo te chanteren.
Dergelijke moorden en geruchten laten ook de Kerk niet onverstoorbaar. De plaatseljiek dominee blijft maar klagen. Als zij een graantje kan meepikken van het fortuin van verguisde edelen, dan doet zij dat maar al te graag. De oude monnik Peter en zijn novice worden erop uit gestuurd. Van op de zijlijn geven zij door hun observaties ook de kijker meer inzicht in wat de vermeende bloederige praktijken in feite zijn.

De regisseur Juraj Jakubisko laat de film beginnen als een modern sprookje, aarzelt even of hij Bathory als sadistische waanzinnig geworden moordenares laat opdraven, maar legt dan algauw de klemtoon op Ersebet als slachtoffer van meedogenloze politieke afrekeningen. Toch wordt niet helemaal verklaard waarom er verminkte lichamen worden gevonden. Noch wordt Ersebet afgeschilderd als een moordenares.
Wij krijgen het beeld van een vrouw die van menslievende gravin, met hoge kennis van de geneeskunst, evolueert naar een vereenzaamde, wereldvreemde maar sterke vrouw die zich door niets of niemand laat tegenhouden in haar doen of laten.
De twee monniken vormen een leuke gimmick contrasterend met het serieuze en mooi vertelde intriges van Thurzo.
De beelden houden ook het midden tussen een prachtig kostuumdrama a la “pride en prejudice” afgewisseld met scenes met contrasterende nogal knap gemaquilleerde verwondingen. En in bijna elke scene draaft een minestreel op. Wat is droom en wat is werkelijkheid, Ersebet weet het op den duur zelf niet meer goed.

Jakubsiko heeft met Bathory een knappe poging gedaan om een film af te leveren over Bathory die geen vampierenfilm is. In zijn voordeel spreekt ook het feit dat er veel acteurs Hongaars zijn en dus een ferm accent hebben. De film boeit en entertaint en de figuur van Ersebet bathory zal altijd blijven intrigeren.

Directed by: Juraj Jakubisko (SK)
Writing credits: (dialogue) John Paul Chapple, (script) Juraj Jakubisko
Cast: Anna Friel, Karel Roden, Hans Matheson, Franco Nero, Bolek Polivka, Lucie Vondráčková, Andrej Hryc, Derek Dimir Pavelcik

Gezien in cinema Rialto, filmfestival Oostende 2009.

Patan – Bhaktapur – Daksin Kali

24 oktober 2008

Y staat al vroeg op. Rond 7u45 naar het ontbijt benendne in het hotel. Het is weer redelijk lang wachten. Mijn humeur daalt onder het vriespunt. Het is wel weer een mooie dag buiten.
Met ons privébusje en de gids gaan we op pad naar de koningssteden, Patan is de eerste die we aandoen. Patan, ook wel bekend als Lalitpur is de “city of fine arts”, the city of beauty, en heeft op het centraal plein het Durbar Square ontelbaremonumentale temples. Allemaal voor Vishoe in al zijn gedaantes. Ook het prachtige paleis van de koning, het enorm knappe beeldhouwwerk en houtsnijwerk. De typische Newar-houten muren en ramen, versierd met knappe snijwerken. Ook de typisch erotische sculpturen in het dakgebinte zijn wereldberoemd. Ik weet niet meer wat de betekenis is, een ervan is bliksemafweer, een ander zal wel iets religieus-cultureels zijn.
Daarna rijden we lang een impressionante drukke route naar Bhaktapur.
De mooiste koningsstad die nog steeds een middeleeuwse look heeft ondanks de allesverwoestende aardbeving van 1934. De Duitsers hebben hier indertijd veel heropgebouwd en nu financiert Unesco al jaren heel veel. Veel tempels zijn niet toegankelijk voor niet-hindoes, we bezoeken dan ook enkel een paar boeddhistische tempels. Buiten het tempelcomplex vinden we de artisanale stad zelf, hoe ambachtelijk potten bij duizenden worden gebakken met primitieve middelen, de armoedige huisjes en de vele mensen. De mensen leven hier vooral nog van ruilhandel. Potten tegen rijst en bloem?
Ook bezoeken we een school waar de kunst van de “mandala’s” aangeleerd wordt. Een soort heilige schilderijen die men slechts kan vervolmaking als in een soort van trance en uiterste concentratie en een leerproces dat je hele leven duurt…
Erg knap en fascinerend, maar ik koop er toch geen. Enkelen kopen er van rond de 100 euro. pieuw.

We lopen nog langs tientallen pleinen en tempels waarvan ik de namen helaas niet meer weet. Maar het blijft boeiend al dnek je dat iedere tempel weer dezelfde is. Eens je je verdiept in de cultuur kun je toch altijd weer nieuwe details ontdekken.
Wanneer we terug in ons busje zitten, is het vollop spitsuur en chaos natuurlijk. Terug in Thamel hebben we even vrij tot we gaan eten met zijn allen. Wegens de powercut is er ook geen mogelijkheid om te internetten. Ik douche in den donkeren en schrijf mijn dagboek.
’s avonds gaan we dineren in een typisch Nepalees restaurant “Dechenting”: tibetaans, indisch, bhutanees, Nepalees. Lekker allemaal buiten. Er zitten wel heel heel heel erg pikante gerechten bij. We blijven gezellig drinken en babbelen tot rond 22u30.

25 oktober 2008

Vandag bezoeken we de tempel van Daksin Kali, op 20 km buiten Kathmandu. Het ligt op een heuvel en bij de parkign staan honderden moto’s. Bussen rijden af en aan om al die mensne di ewillen offeren te vervoeren. Tot aan de ingang kune bloemen en tientallen andere snuisterijen kopen. De mensen stan met duizenden soms tot 6 -7 uur lang aan te shcuiven om te kunen offeren. Het is er een hels kabaal en veel wierook en klokkengelui en op de plaats waar de dieren geofferd worden gaat het er nogal bloederig aan toe…verdikke zeg iemand die met onthoofde kippen rondloopt spet het bloed in het rond…
Dit hebben we nooit gezien.
Daarna gaat het richting Kiritpur, een klein dorpje met eeuwenoude huizen, er is een ceremonie bezig en we kijken wat.
Volgend estop is Durbar Square, waar we onze pasjes moeten tonen vooraleer we het domein op mogen. Dit is het toeristische Kathmandu. Tientallen tempels, kraampkes, winkeltjes waar je shjaals kunt kopen. Daar doet iemand toch gouden zkane aan ons, want we zitten er heel lang binnen. Pasjimawol is nogal duur en varieert in kwaliteit. Al kun je sjaals van 5 euro krijgen.
OP een dakterras een lekkere lunch. Allez ja we eten ondertussen alles.
En met chilisaus smaakt alles.
In het tempelcomplex op Durbar square is het heel druk. Er valt wel veel te zien. Pittoresk.
We wandelen terug tot in Thamel waar we afscheid nemen van de gids.
Met R Y e N ga ik Belgische frieten eten in het enige frietkot van Kathmandu. De friteuse was een geschenk van een Belgische die hen hier de stiel heeft geleerd.
Daanra doen we wat restaurant verkenning en testen Helena’s waar we op het dak iets drinken. We reserveren het voor deze avond.
We komen ook eens de echte “the North face” winkel tegen met prizjen die niet zoveel schelen met Europa. Hier is “the North Fake” een echte plaag.. Terug in het hotel een douche en net als ik eruit ben is er weer powercut. Ik ga even de straat op op zoek naar een houtgesneden uiltje. Uiteindelijk vind ik er een die een beetje voldoet aan mijn wensen.
IK eet grilled chicken. Lekker. ondanks het enorm lange wachten. Daarna is het moeilijk tellen voor de rekening, mar uiteindelijk lukt het. Het is een plezante avond. Rond 22u40 slapen.

Rafting – Chitwan National Park

21 oktober 2008

Rond 6u30 uit de tent. Het is nog vroeg en er hangt ietsje mist maar het is niet koud. gekookte ei, toast (geroosterd in het smeulend vuur!) en koffie als ontbijt. Daarna worden de tenten afgebroken en ingeladen samen met onze bagage en wij maken ons klaar voor de tweede etappe van d erafting. Y en N spelen wat in het water en opeen sloeren ze naar mij en pakken me beet en proberen me in het water te duwen. N en Ik gaan beiden neer en stoten allebei onze knie tegen de met grote keien bezaaide bodem van de river. Niet zo slim…N kan niet meer recht en bijt ferm op haar tanden. Ook ik moet enkele minuten bekomen van de schol op mijn knie…N is een taaie…maar heeft echt moeite om zich goed te houden…ze kan niet opstaan en ook de Nepalese raftcrew vraagt zich af wat er is. Uiteindleijk halen we N uit het water en krijgt ze een steunverband. Ze beslist uiteindelijk toch mee te gaan in de boot en de leider verzerkert ons dat we het kalm aan gaan doen. Een boel mensen nemen de bus want na de duik van een van ons, zien bepaalde mensen het niet meer zitten of ze hebben er gewoon niet veel zin meer in. Ze krijgen de canon van R. en onderweg zien we hen af en toe op bruggen waar we naar elkaar wuiven en we zien dat er foto’s worden getrokken. Nice!
Er zijn heel wat rustige plekken in de enorme rivier. We mogen zwemmen, even een pauze en nog een ferme rapid en dan komen we rond 14u aan op de lunchplaats. Bloedheet!!
De lunch is heel lekker, we spoelen ons wat af in het water dat rechtstreeks van de bergen komt maar gedraineerd wordt via buizen. Of het veel properder is dan het rivierwater weten we niet, alleen dat er opeens een visje uit de darm komt die in het bassin verdwijnt.
Na de lunch als iedereen wat bekomen is en overhit, gaan we de bus op (zonder airco) en mengen we ons weer in het verschrikkelijk bergverkeer. We gaan richting zuiden, richting laagvlakte, richting Chitwan National Park.

Ondanks het moeizame begin van de rit, komen eignelijk vrij snel aan in de vooravond in Chitwan National Park, de lodges zien er heel leuk uit, maar binnen zijn ze redelijk vies. Het zit er vol dikke insecten, vliegende kevers en in de oduche zit een dikke spin met dikke poten. Y en ik laten die spin er de hele tijd zitten, ze eet de insecten op. net als de vele gecko’s op de muur.
We krijgen een introductie van de staff, we drinken wat en dinner is served around 19u30. Daarvoor gaan we voor zonsondergang nog vlug even naar het olifantenkweekcentrum.

Dal Bath of course, en heerlijke pompoensoep, chicken roast, patatjes, het smaakt vooral die zoute flinterdunne krokante maispannekoeken. De douche is koud. We krijgen een uitleg over voorlopig geen warm water om de ene of andere reden, maar dat de douche koud is maakt ons niet echt veel. Het is wel echt koud in vergelijking met buiten. Bovendien is er toch gene elektriciteit en dat verklaart dat een deel van de lodges geen warm water heeft. maar degenen die met hout worden verwarmd hebben ook geen warm water. soit.
Als dessert heeft Bim voor een chocoladetaart gezorgd voor N’s verjaardag wiens knie ondertussen ferm dik zit.
Met enkelen trekken we het dorpjes in (twee straten met cafés en winkeltjes”. Duizenden vliegjes ambeteren ons. Damn. Hier worden we wel op onze wenken bediend door de garcons. Rond 22u30 zitten we terug in ons nest. Met hopelijk niet teveel kevers.

22 oktober 2008

Om 5u30 is er wake-upcall. Geen elektriek. Koude douche, maar nodig helaas. Ontbijt: muesli, banaan, koffie, omelet en toast.
We vertrekken op jungletocht. Daarvoor moeten we eerst in een gamele prauw. We durven niet bewegen de boord zit amper 10 cm boven water en bij iedere beweging schommelt dat ding enorm. En er zitten krokodillen in het water.Een 45′tal minuutjes duurt de rit op het water, bloedheet, maar we zien veel volgens en idd enkele krokodillen.
Dan stappen we uit en in twee groepen begeleid doro parkwachter gaan we op zoek naar wildlife, het egeni wat we zien is metershoog gras, metershoog gras, bomen struiken en bomen en tientallen cicades en andere insecten. Geen willife, al slaat de parkwachter af en toe alamr dat er een neushoorn zou kunne zitten in het hoge gras. Wel zien we twee soorten aapjes die gewoon pissen op ons en dingen smijten. N krijgt bovendien een bloedzuiger in haar been. We wandelen verder en komen van het bos weer in de savanne terecht; Met al die hopen toeristen die we horen ritselen in het struikgewas weten we wel zeker dat het wildlife zich veilig en ver van ons weg houdt. Nu ja. Toch beetje ontgoocheld.

Terug aangekomen is het wachten in de hitte op de andere groep en kijken naar het bad en de douche die de olifanten krijgen.
’s middag lekkere lunch en enkele uurtjes vrij.
Ik doe een dutje en dan wat babbelen met degenen die wakker zijn en buiten aan het lodge op de porch zitten. Rond 15u30 vertrekken we dan in de laadbak van een vrachtwagen door de stoffige wegeltjes naar de plaats waar we een olifantensafari gaan doen. De vele olifanten maken wel indruk en het is nog niet zo simpel om in zon’ “zitje” plaats te nemen vanop de opstaptrap.met vier zitten we elk in een hoek van he vierkante platform op een olifant. En dat schommelt enorm. We gaan het bos in en ja hoor dit keer zien we veel neushoorn ook een moeder met jong, ondanks de tientallen olifanten die rondom haar verzameld staan, lijkt ze vrij rustig en op haar gemak.
De olifanten verspreiden zich weer en doorheen het bos e door een riviertje maken we nog een wandelen. In een modderpoel liggen nog enkele van die kastaarts te luieren. We trekken ook nog eens door het drop, waar we een goed zicht hebben op de schamele hutjes waar de mensen wonen. De schemering valt in ze behelpen zich met schaars kaarslicht. We eten weer Dal Bath.
Na het eten trekken we naar het cultureel centrum voor ene optreden van typisch Nepalese traditionele dansen. Wel de moeite. Uiteindelijk mag het publiek ook op het podium en Bim duwen we naar voor. Schitterend.
We droppen iets in de donation box en met z’n allen gaan we nog ene drinken op een dakterras, geplaagd door de ontelbare minuskule vliegjes.


23 oktober 2008
Om 6u is er wake-up call voor de vrijwilligers van de birdwatching. De zon die laag opkomt en het mistige pad, de ontbijtende olifanten. Het is een prachtig lichtspel…mystisch bijna.
Met een telescoop tsjolen we door de velden en af en toe kijken we er door naar de een of andere rare vogel. Het is af en toe komisch omdat we er meestal nogal slaperig bijlopen. We zien toch wel enkele prachtige vogels.
Om 8u30 schuiven we aan aan het ontbijt en een uurtje later zijn we weer op weg naar Kathmandu. Een vrij vlotte rit in feite, met een stop langs een wegrestaurant. Ik wissel mijn laatste 25 euro en pak een douche: heet water! dat doet deugd! We nemen afscheid van Bim want we worden nu weer overgelaten aan de stadsgidsen.
Man wat een chaos weerla in Kathmandu, en weer geen elektriciteit.
We besluiten dan maar naar “third eye” te gaan, een bar en een tip van Bim, best wel leuk. Heel gezellig ook, eerst zouden we beslissen beneden te zitten, aan verschillende tafeltjes, maar aangezien ik wist dat er boven ene grote ronde tafel was, gaan we daar op het eerste verdiep zitten. De keuken is verfijnd en het smaakt iedereen. Ik eet de chicken tandoori, de specialiteit en krijg een halve oranje kip. Lekker, maar ik had ook wat groenten verwacht. Ik ga maffen, sommigen gaan nog een drinken, maar ik ben doodop.

Public Enemies – review

Hoeveel politie-en-bandiet-verhaaltjes kan een mens aan? Er kan altijd wel eentje bij, zo bewijst Michael Mann, de regisseur die ik vooral onthou van The last of the Mohicans en uiteraard het legendarisch geworden Heat. Veel meer van zijn werk heb ik eigenlijk niet gezien, moet ik toegeven.
Mann leverde met Public Enemies een niet te geromantiseerde knappe kat-en-muisverfilming af van een van de laatste grote gangsters van de 20ste eeuw vertolkt door een schitterende Johnny Depp. Johnny Depp zegt u? De man die de laatste jaren enkel cartooneske burleske figuren speelde? Inderdaad. De laatste serieuze rol waarin ik hem herinner was als inspecteur in “From Hell”. Dit keer speelt hij de übercoole untouchable John Dillinger.

De periode van de drooglegging in het Amerika van de jaren 30 spreekt tot de verbeelding. Het is de tijd van de gangsters en de bankovervallen. De jazzy Chicago clubs met zwoele ragtime. Blitse oldtimers, verleidelijke vrouwen in knappe outfits, en het paradijs op aarde voor gangsters die zoals bv Bonnie & Clyde tot publiekslievelingen werden uitgeroepen. De laatste outlaws. Het wilde westen in een 20ste-eeuws kleedje. Al komt de ondergrondse maffia ook al opzetten en begint Justitie zich te organiseren waardoor het einde van een tijdperk aanbreekt.

Lacrimosa – Derelict – Solstafir – new video

Er beweegt iets in het metallandschap. Lacrimosa, die op 14 september 2009 in de vooruit staan, hebben een nieuwe video online gezet. “Feuer”.

Het Canadese Derelict plaatse ook zijn video “Machete” online. Een aanklacht tegen het geweld in de wereld.
En kijk, het Ijslandse Solstafir, dat ik al jaren niet meer gehoord heb, heeft ook een video: love is the devil. ahum, de ijskoude black metal van de jaren 90 is verdwenen en heeft plaatsgemaakt voor een gothicrock aandoend heavy deuntje….
Ook de Taiwanese blackmetal heroes Chthonic hebben een nieuwe video. Die gasten copiëren toch alles. Maar ik moet zegen de mix tussen Dimmu Borgir en Cradle of Filth is echt echt niet van het slechtste.
Ook de lolbroeken van Municipal waste hebben een leuke video uit: “wrong answer”. Een parodie op een seventies spelprogrammaatje.
Gisteren heb ik me dan nog eens laten gaan op play.com en Helloween “better than raw” besteld. Lekker ouderwetse heavy metal.