Mainstream Music Band – Streaming on (12-12-2009)

Afgelopen zaterdag stond ik dan gelukkig maar helaas door ongeluk toch voor het podium in OC De Wervel in Bellegem waar Mainstream Music Band onder muzikale leiding van Tom Van der Sarren met “Streaming on” weer presence gaf voor zijn jaarlijks concert. De big band had ook nu weer enkele schitterende acts aan de haak geslagen. Zanger Tom Hillewaere en zangeres Griet Samain gingen in speels duet met mekaar en de swingende tonen van MMB. Geert PIctoel, bekend muzikant zette het overvolle ontmoetingscentrum op zijn kop. Prachtig entertainment. Prachtige show, prachtige lichtshow. Knap werk aan de mannen van de regie en the master of ceremony Bram Maes. Jaja ‘t was weer de moeite de papa en de zus op hun sax zien te blazen samen met de andere enthousiastelingen.

Bright Star (jane campion) – review

eerder te lezen op gentblogt.

Jane Campion hoeven we u niet meer voor te stellen. Wie haar films The Piano, Portrait of a Lady of Holy Smoke gezien heeft, weet wat van de Nieuw-Zeelandse regisseuse te verwachten.
Dit keer werd Campion geraakt door het niet zo bekende liefdesverhaal van de wereldberoemde Lake Poet, John Keats. Zo verguisd in zijn leven, zo groot werd hij na zijn dood. Niet dat ik me durf wagen aan enig melancholisch gerijm.
In haar nieuwste film Bright Star vervalt Campion gelukkig niet in een puur biografische verfilming van het leven van John Keats, maar staat zijn bijna platonische liefdesrelatie met zijn buurmeisje Fanny Brawne, een volgens de overlevering al even tragische figuur, centraal.

John Keats is een jonge dichter die zijn werk amper aan de straatstenen kwijt raakt. Berooid blijft hij zich samen met zijn vriend Charles Brown terugtrekken als een kluizenaar en verdiepen in de poëzie. Wanneer hij zijn buurmeisje Fanny Brawne leert kennen, groeien die twee haast onzichtbaar naar mekaar toe tot de wederzijdse bewondering omslaat in een romantische (Weltschmerz-achtige) onderhuidse borrelende passie. Wanneer de jaloerse vriend Charles en de moeder van Fanny het merken, wordt het de jonge verliefde zielen niet makkelijk gemaakt.

All the Invisible Children – film

Gisteren organiseerde Echt-krant, dat gedrukt jongerengazetje waarvoor ik af en toe eens een fotokes en wat artikelkes lever in het immer drukke Geuzenhuis te Gent een filmavond in een zaaltje. “All the Invisible Children” (2005) is een compilatie van verschillende kortfilms geregisseerd door heel bekende en iets minder bekende regisseurs. Het centrale thema is de wereld van kinderen in niet-westerse landen die moeten zien te overleven in de omstandigheden waarvoor ze zelf niet gekozen hebben. Over het algemeen is dit een pakkend, prachtig stukje cinema dat niet zou misstaan op educatieve projecten voor jongeren. Ik herinner me nog “the mission” die we ooit in de turnzaal op school zagen en de film over “steve biko”.
Een eerste kortfilm heet “Tanza” door Mehdi Charef. Een troep kindsoldaten moet een raid op de dorp plegen. Tanza moet een school opblazen en beseft dat hem een beter leven zou weggelegd had kunnen zijn.

Blue Gipsy door Emir Kusturica heeft een heel luchtige komische stijl zonder afbreuk te doen aan de schrijnende toestand van kinderen die gedwongen worden tot misdaad. De man luistert mijn inziens te veel naar Gogol Bordello en ook zijn eigen muziek is in het zelfde bedje ziek, maar goed, Balkan-hoempapa is hun cultuur en de zigeuners worden in beeld gebracht op een manier zoals het leven is. Blijkbaar is de structuur van een jeugdgevangenis soms de beste oplossing om aan de onbeschermde verraderlijke wereld buiten die muren te kunnen ontsnappen. Komisch, maar trieste onderlaag.

Mijn favoriet is “Jesus Children of America” door Spike Lee. We volgen Blanca, een jonge Amerikaanse zwarte tiener met helaas junkies als ouders. Blanca is af en toe wat zwak en moet daarom veel vitamienen pakken. Door een incident op school krijgt ze als donderslag bij heldere hemel de schokkende waarheid te horen. Spike Lee schetst op een natuurlijke menselijke manier de problematiek van kinderen met HIV. Een modern maar onbekend thema dat onderhuids in de maatschappij aanwezig is. Schokkend, ontroerend en bewustmakend zonder enige pretentie.

Iets luchtiger gaat het er weer aan toe in het verhaal van “Bilu and João” van Katia Lund. Bilu en João wonen in de Braziliaanse sloppen en doen aan afvalverzameling om te verkopen. Centraal staat de overlevingsstrategie van twee jonge kinderen die door de straten zwerven en de opportuniteiten zien om wat geld te verdienen. Dagelijkse realiteit voor veel bewoners in de sloppen. Luchtig, onderhoudend, maar niet minder realistisch.

“Jonathan” by Jordan en Ridley Scott is dan weer het meest surreële verhaal van een oorlogsjournalist die ‘back home’ niet kan loslaten wat hij meegemaakt heeft. Een vreemde trip maakt en ons meeleidt naar de wereld van kinderen in oorlogszones.

In “Ciro” van Stefano Veneruso volgen we een realiteit die dichter bij huis staat: gebroken gezinnen waarvan de kinderen dan maar niets beters te doen hebben om langs de straat te tsjolen en kruimeldiefstallen te plegen. De extreem-rechtse reacties die dergelijke kleine criminaliteit uitlokt doet erg aan de Europese context denken.

Een ander pareltje is “Songsong en Little Cat” van John Woo. Een eenzaam meisje in een rijke familie en een eenzaam meisje in de riolen van een grootstad dat door boeven wordt gedwongen met bloemen te leuren. Een beetje een sprookje met constante parallellen en tegengestelden tussen de levens van de twee meisjes. Eenvoudig ontroerend mooi.

photo: Laos children somewhere in a hilltribe village

u kunt nog steeds stemmen op de foto in de post hieronder.

Cristina Branco @handelsbeurs 29/11/2009

Het was alweer een twee jaar geleden dat ik Cristina Branco nog eens zag. Mijn voorliefde voor Portugal, een land dat ik ondertussen al meermaals bezocht, houdt ook de liefde voor de Portugese muziek in. Fado met name, het bezingen van het liederlijke landleven in al zijn warme melancholische poëtische en minzame schoonheid. De laatste jaren mag gesproken worden van een ware fado-revival door knappe jonge virtuoze zangeressen allerhande zoals Mariza, Ana Moura, Misia aangevoerd door één van mijn meest favoriete zangeressen Cristina Branco. Zij heeft wat mij betreft net dat ietsje meer. Vooral muzikaal valt ze op door haar verfijndheid, omringd door haar knappe band brengt ze dan ook traditionele fado in modern klinkende verpakking zonder dat de vaak oude songs aan authenticiteit moeten inboeten.

Ik keek dan ook enorm uit naar haar optreden, waar ik als fotograaf een fotopas voor had, maar waar de zaalwachter me wees op het feit dat op vraag van de artiesten geen foto’s mochten getrokken worden, zeker niet met “zoiets” (wijzend naar mijn 50-150mm f2.8). Veel spel maakte ik er niet rond en genoot dan maar met volle teugen van het concert, denkbeeldig kiekjes schietend van de knappe kunstige belichting. Die belichting was op het vorige concert toch enigzins anders.

Cristina kwam haar meest recente album “Kronos” voorstellen. Met ietwat ingetogen verlegen stem babbelde ze zich schoorvoetend van song naar song. Wat een performance. Volledig in zwarte jurk, als een tradiotnele portugese plattelandsvrouw, haar in een knot, omringd door haar vier muzikanten, stond ze er. De fadista. Emotioneel losgebarsten in dromerige licht weemoedige lyrics en prachtige verhalende soms speelse melodieën.

Fish Tank – filmtip

Ik sprak er een post geleden al eerde rover in het kort en nu in het lang omdat deze film in de zalen speelt en omdat ik vind dat als je je verveelt het geen kwaad kan je tijd te spenderen aan deze kleien mooie film.

Fish Tank van Andrea Arnold, een veelbelovende cineaste zag ik in de keuze van Duynslaegher op het afgelopen filmfestival. Arnold vertelt met dit ietwat typisch drama vanuit de rand van de Engelse maatschappij het verhaal van de 15-jarige Mia, uitstekend vertolkt door de onbekende jonge actrice Katie Jarvis. Zij draagt de film, maakt hem authentiek.

Mia huist met haar aan feestjes verslaafde ex-tienermoeder en haar kleine zusje in een troosteloos sociaal woonblok in Engeland. Veel warmte lijkt er niet in het gezin te zijn. Haar moeder lijkt een zatte sloor die hoopt dat ze nog ooit van straat geraakt, haar kleine zusje loopt daar ietwat verloren tussen en Mia zelf is een eenzaat, voelt zich onbegrepen, is koppig en verliest zichzelf enkel in het streetdance. Een hobby waarbij ze een droom koestert die ze tracht te verwezenlijken.

Handelsbeurs – kraakpand 4.3

de review lezen jullie op gentblogt. mijn foto’s zie je hier wel

Filmfestival Gent – Knack Focus Filmdag

Zaterdag 10 oktober stond ik na amper voldoende koffie aan te schuiven om zaal 2 in de vernieuwde kinepolis Gent binnen te gaan voor de tweede focusfilmdag uit mijn carrière. Ik keek er wel naar uit moet ik zegen, maar het werd wat mijn bescheiden mening betreft geen onverdeeld succes.De eerste film was Fish Tank van Andrea Arnold. Een typisch drama vanuit de rand van de Engelse maatschappij. De hoofdrol gaat naar de 15-jarige Mia, die in een sociale woonblok huist met haar aan feestjes verslaafde ex-tienermoeder en haar kleien zusje. Mia is een eenzaat, koppig en verliest zichzelf enkel in het streetdance. Tot opeens haar moeder een knappe lover aan de haak rijgt waar Mia die het niet wil toegeven toch voor heeft. De onderhuidse spanning tussen hen bouwt zich langzaam op. Een al veel aangehaald thema van de sociale probleemwijken en de uitzichtloosheid van de inwoners van dergelijke wijken waar men als puntje bij paaltje komt toch enkel op zichzelf kan terugvallen. Niet zo opbeurende gedachte, niet origineel, maar best goed te pruimen.

De tweede film “the maid”, is een Chileens klein drama over de situatie van de nannies in de latijns-amerikaanse samenleving. De huishoudsters zijn daar veel meer dan louter kuispersoneel. Ze voeden ook de kinderen op. We volgen Raquel, een veertigjarige “nana” die al ruim 20 jaar bij de familie woont en zich als deel van het gezin beschouwt. De vraag is of de familie daar ook zo over denkt. Raquel die wat problemen lijkt te hebben, wordt op bevel bijgestaan door nieuwe huismeisjes. Ze voelt zich enorm gepasseerd en doet er alles aan om het de nieuwelingen moeilijk te maken en haar positie te handhaven. Tot opeens Lucy opduikt.
Deze kleine film schetst op een knappe manier de werksituatie van Raquel, en haar door de jaren heen bekrompen zicht op de zaken. Langzaamaan ontwikkelt ze zich meer en neemt eindelijk tijd om ook eens aan zichzelf te denken. Leuk.

Na de koude visschotel met aangepaste wijnen was het tijd voor de meest slaapverwekkende film van de dag. “Eyes Wide Open”. Ass wide open, zou homofoob zijn en dat ben ik niet. Niettemin met alle respect voor het thema en de situatie waarin onder andere homo’s in het strikt joods-orthodoxe milieu moeten leven, of niet kunnen leven, heeft de film volgens mij enkel de grote prijs voor beste film gewonnen wegens het thema en omwille van het thema. De verfilming kon me niet bekoren, maar ik moet toegeven dat ik naar het einde toe, toch ook redelijk opgegaan was in het verhaal. De sobere aanpak en het onuitgesprokene heeft de jury waarschijnlijk overtuigd.

Daarna was het tijd voor de ontgoocheling van de dag. Een film over Hitchcock “Double Take”. Ik geef toe ik begreep er niets van. Ik kon niet volgen. Deed niettemin moeite; Maar kreeg gewoon schele koppijn van de onzuivere beelden uit de jaren stillekes. Waarschijnlijk te hoog voor mij gegrepen. Ik zat echt te wachten achter een ferme actieprent, drama of epos of gewoon diep menselijke film.

De enige actie kwam van de kortfilm Logorama. leuk gevonden. Mooi gedaan. Veel meer kan ik er neit over zeggen anders is het de moeite niet dat je zelf nog naar die kortfilm gaat kijken.

Ten slotte sloot de keuze van Patrick Duynslaegher af met “Bright Star” een film voor de romantisch-melancholische zielen onder ons. Een film die mij op het lijf geschreven leek. Helaas was ik de heel dag al zo beu als koude pap en kon de tragiek van “Endymion” en de bijna platonische liefde tussen Keats en zijn vlam mij niet echt boeien. Ik heb niets aan te merken op de prachtige kostuums en decors die schitterende pasten bij de gehele sfeercreatie zonder de aandacht af te leiden van de langzaam aan afbrokkelden muren tussen de personages en waarbij emoties beetje bij beetje leiden naar ontreddering. The human Condition. My alltime fave desondanks.

The Black Cave – 15th anniversry party – gothic festival

The Black Cave en Berd vierden hun verjardg. Al 15 jaar is dit een van de weinigen die de kleine maar levendige gothicscene in Vlaanderen in ere houdt. Bernd vierde dit met een festival in Waregem expo. Geïnviteerden: groepen die hij persoonlijk graag hoort. Mij leek de affiche niet zo interessant, maar niettemin af en toe best e smaken optredens gezien. Om maar meteen met de deur in huis te vallen: Rosa Crux. Venijniger en explosiever dan in Keulen op het Amphifest. Het beste van de drie optredens die ik tot nu toe van deze Franse ritualistische melancholici heb gezien.

Daarna was het aan de beurt van de dark folkies van Sol Invictus. Veel hoger dan typische Engelse folk kwam het intimistische gezelschap echter niet. Een kleine schare fans vond dat helemaal niet erg. Zoveel te beter.

Madre del Vizio bracht voor het eerst wat rock in de zaal. Vooral de gitarist stal de show en sommige songs waren echt wel lekker leuk, maar de vocalen lieten wat te wensen over helaas.

Leather Strip daarentegen, kickte ass. Zo saai als hij was op Amphi afgelopen zomer, zo duister en agressief was hij in deze donkere zaal. Geef toe: een immens podium voor 1 man in klaarlichte dag is heel wat anders dan een expo in Waregem voor een beperkt publiek in schemerlicht en duidelijk zichtbaar projectiescherm. Knap cool optreden van de man.

En dan een optreden waar ik naar uitkeek. Het moet al twee jaar geleden zijn dat ik Corvus Corx nog eens live zag. Helaas doen ze al jaren hetzelfde zo bleek. Niettemin drinkliederen in een uitbundig folkfeestje vol trakzakken, blaasbalgen en andere gefluit onderstuend door hun nog steeds indrukwekkende percussiesectie. Veel kleurige mannen vol energie al dansen dover het podium. Ik moet toch eens zorgen da tik hun ietwat sfeervollere shows met strijkers en koor tez ien krijg. Dat moet pas vuur geven. Van dronkenmansliederen heeft men het na een kwartier al gezien. In ieder geval was het wel passend voor het verjaardagsfeestje.

Last but not least: Suicide Commando, naast Front 242 een van de meest legendarische en bekende bands in Europa. Zware industrial. Hleaas wou de tenchiek tot grote frustrtie van Johan niet meewerken, maar na wat gekwakkel en gesukkel konden ze dan toch doen waar ze voor gekomen waren: de boel in vuur en vlam zetten.”Bind Torture Kill” “come on and hate me” “one nation under god”…krachtige videobeelden, krachtige stem, krachtig optreden. Ok, het was het wachten waard!

Inglourious Basterds

Dit artikel verscheen eerder op gentblogt.
Naar deze nieuwe film van Quentin Tarantino keek ik al lang uit. Gelukkig vond ik ook de nodige cinefiele compagnie om van dit meesterwerk te gaan genieten in een overvolle Kinepoliszaal. “Inglourious Basterds” vertelt in Tarantino’s onvervalste stijl het verhaal van een troep losgeslagen Joods-Amerikaanse soldaten onder leiding van Aldo the Apache, een ongelikte boer uit Tennessee, vertolkt door een met de overacting wegkomende hilarische Brad Pitt. Ze werden in het door nazi’s bezette Frankrijk gedropt en moorden zich een weg naar, heu ja naar waar eigenlijk.
Wanneer zowel de “Inglourious Basterds”, zoals ze ondertussen door de nazi’s genoemd worden, als de in Parijs ondergedoken Joodse Shosanna (de bevallige Mélanie Laurent) hun kans ruiken om een grote slag te slaan, gaan de poppen nog meer aan het dansen. Het verhaal van Shosanna wordt mooi afgewisseld met dat van Aldo en de zijnen en hoeft niet onder te doen qua intrige.

Boombalfestival 2009 – photos

De volledige set van mijn foto’s vind je hier.
Maar alvast een selectie.