De afgelopen weken was het zomer, het zomert nog steeds. Verder is het nog steeds pikzwarte nacht in mijn zieltje, maar afgezien daarvan doe ik lustig mee met het genieten van de heerlijke zwoele tijden en festivals. In de vooruit kon je de afgelopen weken op zondag, maandag en soms dinsdag naar een zomerfilm kijken. Ik heb er toch drie kunnen meepikken. Het thema is dit jaar samen te vatten onder “growing pains” of de relatie tussen opgroeiende tieners.
De eerste film was “My Summer of Love” (Pawel Pawlikowski, 2004 – UK). Mona een jong tienermeisje leeft ergens in Yorkshire in een godverlaten dorpje waar er niets te beleven valt. Ze woont in bij haar broer, die net uit de gevangenis is waar hij god heeft gevonden en zich sindsdien in het dorp opwerpt als een prediker. Zelf toert Mona rond op haar motorloze bromfiets. Op een dag wordt ze gedumpt door haar lief, een overspelige man en ontmoet ze Tamsin, een rijkeluisdochter die net als zij een beetje getormenteerd en gebruikt door het leven lijkt te gaan. Algauw worden bij de meisjes onafscheidelijke vriendinnen die lief en leed delen. Maar dan komt de waarheid aan het licht.
De film schetst een troosteloos beeld zoals we gewoon zijn van de Engelse jeugd, uit pure verveling gaan ze relaties aan die weinig met liefde te maken hebben en klampen ze zich vast aan hetgeen hen toch enigszins een gevoel van geborgenheid of begrip bezorgt. Onthutsend is het wanneer de schijn doorprikt wordt en je toch op je eigen benen moet staan. Niet zo origineel, er wordt niet zoveel gesproken en de kijker moet zelf verder redeneren aan de hand van de scenes en beelden die fragmentarisch de relatie tussen Mona en Tamsin schetsen. De meisjes acteren heel naturel en Emily Blunt is een lust voor het oog.
Rating: 2.5/5
Persepolis was de tweede film die ik eergisteren zag. De bekende Iraanse animatiefilm van Vincent Paronnaud & Marjane Satrapi (2007 – Iran/Frankrijk) vertelt het verhaal van de kleine Marji in de woelige periode van de Iraanse revolutie. De betweterige nieuwsgierige Marji ontmoet via haar familie allerlei personages die telkens een rol in het toenmalige Iran vertolken. Revolutionairen, intellectuelen, fanatici, allemaal passeren ze de revue en de kijker beseft dat het voor de mensen toen niet makkelijk was en voor de Westerse wereld waarschijnlijk nog veel minder te begrijpen wat zich toen allemaal afspeelde. Een ding staat vast: ik ben tegen hoofddoeken. Hoe de Sjah werd afgezet en de gevolgen ervan op het dagelijkse leven worden handig en raak geschetst aan de hand van de belevenissen van Marji een haar gezin op school, thuis en in het buitenland. Marji’s leven in Wenen breekt het tempo van de film wat en verlegt de focus van de situatie in Iran naar dat van een ontwortelde opgroeiende tiener zonder thuis, zonder houvast verloren in het “rijke westen”. Zelf boeide het politieke aspect van Iran mij meer. Niettemin een knappe niet te moraliserende of te klagende film over de evolutie van Iran.
rating: 3/5)
Gisteren zag ik dan de knappe Argentijnse film XXY (Lucia Puenzo, 2007 – Argentinië/Spanje/Frankrijk), over Alex, een 15-jarige meisje met de kenmerken van een man, een hermafrodiet zoals dat noemt. Haar ouders schakelen de hulp in van een bekende chirurg die met zijn vrouw en zoon Alvaro bij de familie komt logeren. Alex weet geen raad met zich zelf, ze is een jonge puberende vrouw, maar soms voelt ze zich even zeer man, zeker wanneer ze Alvaro ontmoet. Het is een knappe schets van de identiteitscrisis van een tiener die zowel man als vrouw is, zich afzet tegen de wereld en toch op zoek is naar begrip, liefde en in de eerste plaats vooral zichzelf wil zijn en aanvaard worden zoals ze is. Inés Efrón speelt echt sterk en overtuigt enorm als de wilde wat getormenteerde Alex.
Rating: 3.5/5
