Shahada (film 2010)

•februari 16, 2011 • Geef een reactie

Een van de opvallende deelnemers van de competitie op het filmfestival van Berlijn was Shahada (2010) van de Afghaans-Duitse regisseur Burhan Qurbani. In deze film die de verschillende levens van enkele jonge moslims in Berlijn bijeenbrengt, schetst hij hoe elk van hen worstelt met hun overtuiging en gevoelens tegen de achtergrond van hun cultuur van wat hoort en wat niet hoort.
shahada,burhan qurbani,review,alejandro gonzalez inarritu,Amores Perros,babel,crash

Shahada richt zich dan ook eerder tot een jeugdig publiek want alles wat verteld wordt heb ik al stukken beter gezien in de grote voorbeelden van Alejandro Iñaritu en consoorten. Ik denk bijvoorbeeld aan Babel, Amores Perros en Crash. Maar ondanks het makkelijke en oppervlakkige verhaal, gaat het over authentieke gevoelens van mensen in de straat, zoals u en ik. Dat de regisseur kiest voor moslims is bijna irrelevant. Het verhaal neemt je in elke geval mee en de regisseur slaagt er toch in een redelijk menselijk beeld te schetsen van een realiteit zonder te al te veel te dramatiseren.

Korte inhoud: De levens van de protagonisten komen te samen in de moskee in Berlijn, waar de vader van Maryam imam is en zich openbaart als een vrij progressief diplomatisch man. Niettemin neemt hij er zoals iedere vader van een tienerdochter geen vrede mee dat Maryam zich te buiten gaat aan een losbandig leven. Perfect geïllustreerd door de schitterende song “Ich muss gar nix”. Wanneer al dat gefuif Maryam zuur opbreekt, begint het tij te keren. Ze zondert zich af. Vervalt in een soort diepe boetedoening en haar vader dreigt nu opnieuw zijn greep op haar te verliezen.

Samir, een jonge Nigerees woont met zijn moeder in een klein flatje en werkt als arbeider in een fabriek. Hij heeft daar een goeie vriendschap opgebouwd en begint opeens te beseffen dat zin gevoelens verder gaan dan enkel vriendschap. Dit staat haaks op zijn geloof en Samir raakt steeds meer gefrustreerd en reageert zich af op zijn vriend. Uiteindelijk gaat hij de rade bij de imam van de moskee.

In diezelfde fabriek valt de vreemdelingenpolitie binnen. Agent Ismail ziet zich er geconfronteerd met de vrouw waarmee hij ooit betrokken raakte in een vreselijk incident. Hij raakt ondersteboven van de ontmoeting en de gedachte aan de vrouw laat hem niet meer los. Het trauma weegt te zwaar en langzaamaan zoekt hij naar een manier om de confrontatie aan te gaan.

shahada,burhan qurbani,review,alejandro gonzalez inarritu,Amores Perros,babel,crashshahada,burhan qurbani,review,alejandro gonzalez inarritu,Amores Perros,babel,crash

Op die manier worden alle verhalen aan mekaar geweven. Toch staat elk verhaal op zich. Het ene verhaal is al overtuigender dan het andere verteld, maar de regisseur vertelt niets nieuws en brengt niets origineels. Het lijkt alsof hij gewoon eens iets wou brengen wat de grote regisseurs eerder al beter hebben gedaan. Toch kan ik deze kleine film aanraden. Dergelijke verhalen spreken de mensen altijd wel aan. Onder andere te zien in studioskoop Gent.
De trailer is een grote spoiler.

*** Shashada trailer ***

Gunter Lamoot “Rauwe Kloten” (3 februari 2011 Sleidinge)

•februari 15, 2011 • Geef een reactie

zoals verschenen op gentblogt.be

Rauwe KlotenGunter Lamoot, de oerplezante ongecompliceerde West-Vlaming. Even grappig op het podium als op de beeldbuis. Gunter is één van de weinige komieken die bij mij veel krediet hebben en waarmee ik telkens kan lachen.
Ik hou van zijn stijl, zijn soms minutenlang geïmproviseer, hier en daar een ferm grove kwinkslag met een zo danige over the top twist dat hij er fantastisch mee weg komt, alle Hemmerechtsen ten spijt.
Ik aarzelde dan ook niet om zijn speelkalender te doorbladeren en zelfs naar godvergeten Sleidinge te rijden om zijn nieuwste show “Rauwe Kloten” aan den lijve te ervaren. Na het geweldig amusante en onderhoudende autobiografische “Softie” had ik wel weer zin in de grofzoutzuurgebekte Lamoot.

De zaal zat maar halfvol, maar ik heb altijd meer gehouden van kleine zaaltjes dan overvolle megatoestanden. Het begon alvast goed. Een hoogst irritant repetitief saxdeuntje van twee seconden terwijl het volk zat te wachten. En dan een leger spots die onze ogen verblindden en dan the man him self. Gunter kwam relaxed op het podium gewandeld ogenschijnlijk nonchalant vertellend over van alles en nog wat.

Ja, hij had wel wat te vertellen. Over de boekskes en wie daar in staat, zoals een Koen Wauters en Koen Crucke. Anekdotes over de showbizzwereld waar wij arm Vlaanderen met onze lelijke wijven nooit van zullen proeven. Maar niettemin, we slikten het. De toon was gezet.
Gunter begon vrij gemoedelijk om steeds meer op te bouwen en steeds meer de absurdistische situatiehumor uit te buiten in een lang gerekt maar knap geconstrueerd verhaal.
Hoe vuilgebekter en hoe meer hij begon te roepen hoe dubbelgeplooider ik op mijn stoel zat. Pis-en kak-humor mag dan wel goedkoop zijn, het werkt nog steeds, en zeker bij Lamoot.

Na een korte pauze knoopte Gunter deel twee vlotjes aan deel één met makkelijke maar lekker onverwacht plezante gimmicks. Het ene maffe niets terzake doend vertelselke wisselde het andere af. Gunter kan het soms rekken, en ferm doorbomen over een en het zelfde maar hij komt er altijd mee weg. Het is zijn handelsmerk. En toen kwam de kers op de taart. Je voelt dat er iets zit aan te komen en toch verrast hij telkens met zijn vindingrijke compleet waanzinnige pointes.

Ergernis, geen moment, gebrul, bij momenten, geamuseerd, quasi constant.

Rauwe Kloten van Gunter Lamoot: binnenkort in Gentcity itself.

Breaking Bad (dvd seizoen 1)

•februari 14, 2011 • Geef een reactie

Toen ik het eerste seizoen van “Breaking Bad” (2008) in de bus kreeg, vond ik de cover van de DVD-serie nogal vreemd en interessant tegelijk. Ik kende de serie niet. Als slagzin stond er dat deze serie bovendien de Emmy Award 2010 had gewonnen. Veelbelovend dus.

Breaking Bad,tv-serie,Anna Gun,,Aaron Paul,Bryan Cranston,The Assassination of Richard Nixon,before the devil knows youre dead

De eerste scène is meteen al een schot in de roos. In een bloedhete woestijn raast een dolgedraaide camper over de stoffige wegen met aan het stuur een man met een gasmasker die compleet over zijn toeren lijkt en drie bewusteloze andere personen. De camper crasht en de chauffeur stapt uit. Hij draag enkel een hemd en staat verder in zijn slip met gasmasker op. In de verte loeien sirenes. De man haalt diep adem en richt zijn pistool op de horizon in de richting van de sirenes. Zeg nu zelf. Dit deze absurde scene smaakt naar meer. Wie wat hoe waarom?

Korte Inhoud: Walt (een uitstekend acterende Bryan Cranston) is een doodsaaie chemie-professor met een gehandicapte zoon en een typische all-american woman aan zijn zij. Zijn rustig saai routineus leventje neemt een drastische wending wanneer hij verneemt dat hij in een vergevorderd stadium van longkanker zit. Wanneer hij met zijn schoonbroer, die bij de drugspolitie werkt, eens mee op toer gaat, krijgt hij opeens een lumineus idee om de toekomst van zijn gezin veilig te stellen na zijn dood. Hij zoekt Jesse Pinkman (Aaron Paul) op, die bekend staat als plaatselijke loser en “cook” van crystal meth. Jesse blijkt een ex-leerling van Walt te zijn die duidelijk niets van zijn leven heeft gebakken. Samen beginnen ze drugs te koken en proberen een handel op te zetten.

Zoals je kunt verwachten is het niet evident voor een brave burger om opeens de criminele weg in te slaan. Algauw komen de twee partners in de meest hachelijke situaties terecht waaruit ze zich moeten trachten te redden. De naïeve impulsiviteit van Jesse die denkt dat hij de man is, botst constant met het beredeneerde gezond verstand van Walt. Heel grappig is dat Walt op extreme situaties reageert op een manier zoals iedere normale burger zou reageren. Met de kennis die hij heeft uit het normale leven. Kennis die zorgt dat er nogal absurd aandoende dingen gebeuren, maar die vanuit zijn gedachtegang doodnormaal zijn.
De dramatische van de serie wordt met dergelijke hilarische scènes en luchtige dialogen en situaties mooi gecompenseerd.
Breaking Bad,tv-serie,Anna Gun,Aaron Paul,Bryan CranstonBreaking Bad,tv-serie,Anna Gun,Aaron Paul,Bryan Cranston

Al neemt de serie ferm af in tempo na de eerste drie afleveringen. We krijgen dan een focus op hoe het gezin van Walt met zijn kanker omgaat en hoe zijn bemoeizieke irritante all-american housewife Skyler (Anna Gun) de familiale waarden hoog tracht te houden. Vijf-tv komt hier iets te nadrukkelijk loeren.
Maar Walt ontwikkelt zich van zielige underdog tot iemand die eindelijk eens zelf wil beslissen en die evolutie is duidelijk merkbaar en goed uitgewerkt.

Breaking Bad doet me een beetje denken aan die films waarin de loser van dienst het zichzelf allemaal aandoet, bv Before the Devil Knows you’re Dead (2007) of The Assassination of Richard Nixon (2004), met dit verschil dat de toon hier duidelijk minder pessimistisch en zwaarmoedig is. Breaking Bad is een vrij onderhoudende komische dramaserie.

***Related Post***
09/02/2006: Top 25 Beste TV-series

Silent Souls (Ovsyanki)

•januari 27, 2011 • Geef een reactie

Silent Souls (2010) (Ovsyanki of Le Dernier Voyage de Tanya) is één van die bevreemdende films van het afgelopen filmfestival te Gent. Een Russische film bovendien, die zich grotendeels in stilte afspeelt in een winterse mistroostige sfeer vol nostalgie.
ovsyanki.jpg
Het moet er weer om doen dat ik weer niet goed weet wat te denken van deze film van Aleksei Fedorchenko die omschreven wordt als een ode aan de liefde. Het is ook een ode aan de liefde. Maar veel meer. Het is een film over liefde, leven, verlies en afscheid nemen.
De ondraaglijke lichtheid van het bestaan. Een film die ik kan aanraden aan fans van trage melancholische bijna statische cinema ontdaan van alle franjes. De naakte mens zoals hij is.
Korte Inhoud: Aist is een fabrieksarbeider die opeens naar het bureau van zijn baas Miron wordt geroepen. Miron’s jongere vrouw Tanja blijkt gestorven te zijn en hij wil haar smokkelen naar zijn geboortestreek, waar het volk van de Merja leeft en waar hij zijn geliefde een traditionele begrafenis wil geven. Hij kan dit niet alleen en vraagt Aist om hem te vergezellen met het lijk van zijn vrouw richting niemandsland.
De roadtrip mondt uit in gesprekken over de liefde en de dood en vooral de monologen van Miron die het afscheid van zijn vrouw probeert te verwerken door de herinnering aan haar liefde levendig te houden. Onverbloemd praten en drinken de mannen over liefde en intimiteit.

We zien veel flashbacks over het leven van Miron en zijn vrouw, scenes die niets verhullen, vaak seksueel getint zijn, maar oh zo somber en rauw en gevoelloos lijken, dat je je afvraagt om de liefde hier wel mee te maken heeft. Die beelden vind ik persoonlijk in contrast staan met de liefdevolle gedachte die er mee gepaard gaat.
Misschien ben ik alleen met die gedachte. Misschien vertolken de beelden niettemin de fascinatie van Miron voor zijn vrouw, zijn toewijding en eeuwige liefde. Een man zonder liefde, heeft geen leven, lijkt Miron wel te willen zeggen.

De camera staat drukt je met je neus op de feiten. Je bent in de kamer waar ze het lijk wassen. Je bent in de auto waarin de mannen reizen en je bent in de flashbacks aanwezig. Het geeft een voyeuristisch gevoel. Het leven zoals het is van Miron en Tanja. De somberheid, de stilte, de voor zich sprekende beelden, creëren een bijzondere sfeer en maken deze kleine film het ontdekken waard. De film is te zien in de kleine zalen: Cartoon’s, Arenberg, Vendôme, Sphinx of Cinema Lumière.

*** Silent Souls trailer ***

Tron:Legacy – enter the Grid

•januari 26, 2011 • Geef een reactie

Ik denk dat er nog maar weinig zoveel reclame gemaakt geweest is voor een film als voor TRON: Legacy (2010) van Joseph Kosinski.
De buzz dateert al van vorig jaar en toen De FilmBlog dan de kans kreeg een VIP-première mee te maken van de release in de Belgische zalen, sloegen wij die uitnodiging niet af. Behalve Ozark Henry, die er in ‘t echt smaller uitziet dan op den breedbeeld-tv, heb ik niet echt bekende koppen gezien, wel mensen die zich zo gedroegen.

Maar goed de film. TRON: Legacy is 3D. TRON: Legacy is spectakel. TRON: Legacy is puur computeranimatie. TRON: Legacy is een van de duurste producties. Maar wat TRON: Legacy niet is, is een goeie film.

tron_legacy_poster_picture_01.jpgtron_legacy_poster_picture_02.jpgtron_legacy_poster_picture_03.jpgtron_legacy_poster_picture_04.jpgtron_legacy_poster_picture_05.jpg

Korte inhoud: Sam FLynn (Garrett Hedlund) is na de verdwijning van zijn vader Kevin(Jeff Bridges), meerderheids-aandeelhouder van ENCOM een bedrijf dat zich specialiseert in digitale toepassingen en games. Kevin Flynn was 25 jaar geleden bezig met het ontdekken van de digitale wereld en verdween plots in mysterieuze omstandigheden. Wanneer Sam jaren later een vreemde oproep krijgt uit het oude bureau van mijn vader, gaat hij op ontdekkingstocht en wordt per toeval in die digitale wereld getrokken: “The Grid”.

Meteen krijgt hij het aan de stok met CLU, de heerser van The Grid die een heel imperium heeft opgebouwd en de in de digitale wereld vertoevende programma’s entertaint met gladiatoren-gevechten. Sam ontsnapt met de hulp van een deus ex machina in de vorm van de bevallige Quorra (Olivia Wilde), naar wiens snoetje het altijd fijn kijken is, zeker als ze zich in een strak pakje heeft gewurmd. Meteen heb ik het al over de acteerprestaties gehad ook. Wanneer Sam ontdekt dat CLU ontspoord is en duistere plannen heeft, begint het verhaal pas echt goed met de klassieke strijd van goed tegen kwaad.

tron_legacy_poster_picture_001.jpgtron_legacy_poster_picture_002.jpg

TRON: Legacy heeft niets origineels en dat hoeft ook niet, maar het gebrek aan originaliteit wordt niet gecompenseerd door vindingrijkheid, knappe dialogen of een goed uitgewerkt verhaal. De film blijft wat mij betreft teveel aan de oppervlakte drijven, alle knappe animatie ten spijt. Het is allemaal al eens voor gedaan en stukken beter. De Matrix ging ook al over de digitale wereld. Star wars deed lichtsabel-gevechten al voor net als flitsende gevechten in de starjets, die hier vervangen worden door “disk-wars” en “lightjets”, het zoemende geluid, de uniformen en de Darth Vader-achtige poses incluis.

Daarnaast tref ik een hoog Lord of the Rings gehalte aan met een “one DISK to rule them all” discours. In dergelijke actiefilms zit meestal redelijk wat humor, maar TRON: Legacy blijft verbazend droog, oppervlakkig en zelfs saai qua one-liners en dialogen. Met uitzondering van de batman-persiflage door een “the Joker”-achtige figuur die zomaar eventjes een Humphrey Bogart-quote op het in slaap gevallen publiek loslaat.

TRON: Legacy mengt verder alle elementen die nodig zijn in deze routineuze afhandeling van het script: de kwade heerser, het verzet, het verraad, de deus ex machina, de bekering en de vader-zoon, pupil-mentor-relatie.

Ik hoef hier niet verder over uit te wijden. Iets leuks is ook wel dat de tegenstand altijd in gruzelementen uit mekaar spat, iets wat de gamers wel zal aanspreken. Het enige echt goeie aan de film is de muziek van Daft Punk die ik anders amper kan aanhoren, maar hier schreven ze een werkelijk indrukwekkende filmscore met gevoel voor drama, vette beats en flitsende actie. Kortom: voor de fans van het genre.

*** Tron Legacy trailer ***
http://www.traileraddict.com/emd/30696

***Related Posts***
12/12/2010: Movie for Life pakt uit met TRON: Legacy

13/12/2010: TRON: Legacy London Première – Live Streaming

26/07/2010: Nieuwe TRON: Legacy trailer

26/10/2010: Daft Punk goes TRON: Legacy met “Derezzed” videoclip

12/12/2009: TRON: Legacy met Jeff Bridges

13/01/2005: TRON krijgt waarschijnlijk een sequel

The Kids are all right (2010)

•januari 14, 2011 • Geef een reactie

Ik had al wat over horen waaien in de pers over The Kids are All Right (2010) van Lisa Chodolenko. Deze film werd ook lovend onthaald op verschillende filmfestivals verleden jaar maar eerlijk gezegd, het verhaal stond me niet zo aan. Geef toe een film over een lesbisch koppel en hun kinderen die op zoek gaan naar hun biologische vader. Hoe origineel kun je zijn. Een typische vijftv-film die men wou promoten. Ook de cast kon me niet echt warm maken om te gaan kijken. Toch zijn Annette Bening, Julianne Moore, Mark Ruffalo en Mia Wasikowska heel bekende namen en niet de minste acteurs.
the_kids_are_all_right_poster.jpg

Tot vrienden van me zeiden dat zij wel wilden gaan kijken en al tickets hadden voor de voorstelling van een groot uur later. Omdat ik eerder al gelezen had dat het een “fantastische comedy” was en omdat ik na een zware werkweek wel eens wilde lachen, kocht ik dan ook maar een ticket aan 9 euro?! en ja ik ben eigenlijk ook wel altijd al fan geweest van redhead Julianne Moore. Mia Wasikowska vond ik eveneens al een redelijk aangename verschijning in “Alice in Wonderland”.

Een billenkletser was the kids are al right niet. Een vijftv-film dan weer wel, hoewel je als kijker echt betrokken raakte in dit kleine verhaal van gewone mensen ondanks al hun bijzonderheden, hun goeie en hun slechte kanten. Ik snapte wel ergens het succes op de filmfestivals.

Korte inhoud: Laser en Joni (Mia Wasikowska) zijn de tienerkinderen van twee bijzondere ouders Nic (Annette Bening) en Jules (Julianne Moore). Een lesbisch ouderpaar dat beroep deed op een donor. Op aandringen van haar broer neemt Joni inhet geheim contact op met haar donor Paul (Mark Ruffalo). Een vrijgezel die op los leeft, geen boodschap heeft aan het zich settelen en het gezinsleven. Dat verandert wanneer hij zijn “kinderen” ontmoet. Paul’s verschijning gooit niet alleen zijn eigen leven overhoop maar ook dat van het hechte gezin.

Tot zover de vijftv-film-elementen die het eerste half uur van de film ook nogal clichématig worden bevestigd. Het lag er bijna tenenkrullend op, maar gelukkig weten steracteurs Annette Bening en Julianne Moore dit op een spontane natuurlijke manier te vertolken. Van Lisa Cholodenko, de regisseuse had ik nog nooit gehoord. Ik weet niet of de vrouwelijke benadering van dit onderwerp een voordeel had, maar de emoties van de karakters zijn menselijk, natuurlijk en overtuigend. Geen dramatische hollywood-emoties. Nee, je ziet mensen van vlees en bloed met al hun verwachtingen, beeldvorming en botsingen daarmee in de realiteit. Verwacht ook geen harde emoties. Het blijft allemaal luchtig en het is en blijft een “comedy”.

Paul is letterlijk een indringer. De kinderen hebben een geromantiseerd beeld van hun donor dat niet klopt met de werkelijkheid en de mama’s vinden hem een dikke loser. Hoe zou je zelf zijn, je verwacht toch ergens dat je pa een coole kerel is, een held naar wie je kan opkijken en je probeert dan ook dat beeld vast te houden. Nic en Jules moeten aanvankelijk niet weten van de rare flierefluiter die met de aandacht van hun kinderen gaat lopen. Naarmate iedereen Paul beter leert kennen worden beide beelden van hem bijgesteld met de nodige confrontaties en wisselende gevoelens. Maar een Amerikaanse film zou een Amerikaanse film niet zijn als er ondanks het drama-element ergens toch een feel-goodvibe in zit. Waardoor je toch weer het wijftv-gevoel krijgt.

In feite was dit een perfecte film om een date mee naartoe te nemen. Het stoeltje naast mij was nog leeg en mijn vrienden zaten op een andere rij. De film is al vanaf 5 januari te zien in onze zalen.

*** The Kids are All Right trailer ***
http://www.traileraddict.com/emd/20611

The Christmas Ball (27-12-2010, Köln)

•januari 13, 2011 • Geef een reactie

Na het schitterende concert zakten we na een tussenstop in de plaatselijke Mcdonalds terug af naar ons hotel voor een nachtje zweten in de bloedhete vloerverwarmde kamer. De volgende ochtend aan het ontbijt troffen we onze vrienden al aan, die zich al klaarmaakten om richting België terug te te keren. Aan een tafdeltje acher ons zat een rare mens…een Brit zo te zien in een broek vol vetvlekken, ontkleurde delen van de viezigheid , gescheurd en al zodat bij momenten zijn gat bloot zat en hij stonk verschrikkelijk. Mijn maat zei dat ‘m al naar boven was geweest om een andere t-shirt aan te trekken omdat hij dacht dat zijn t-shirt stonk. Boven gekomen bleek hij het niet meer te ruiken dus hield hij de t-shirt aan en kwam tot de conclusie dat het die vorte clochard was, waarmee ook de Irakese gastheer van het hotel blijkbaar enorm mee verveeld zat. Wat doe je daaraan als hoteluitbater, de politie bellen om de solvabiliteit van een mogelijke freerider te testen? Man om de 5 minuten stond die klootzak op om iets van het buffet te pakken. Na het ontbijt heb ik grondig mijn handen gewassen. Ik zweer dat zijn viezigheid ook aan ons plakte.
Daarna ging het door de sneeuw richting Keulen. Met een enorme opstopping en amper tijd voor fileflirten. Ruim 3 uur gereden op 200km. Een van mijn metgezellen had een kamer gereserveerd in een van onze traditionele ibishotels, dit keer deze aan de Kölner Messe, op loopafstand van Tanzbrunnen, waar The Christmas Ball 2010 doorging. Een bezoek aan de drukke stad en de dure mediamarkt later, schoven we aan in het pizza-pasta-restaurant Vapiona, waar we correct, vriendelijk besteld werden. Knap systeem. Je krijgt een kaart en daarop wordt alles wat je bestelt aan een van de togen geregistreerd en bij het buiten gaan scant de kassierster je kaart en betaal je. Als het toestel dat je meekrijgt zoemt is je eten klaar en mag je het gaan afhalen.
Ook dit keer mocht ik met mijn camera binnen en reserveerde meteen een plaatsje op de eerste rij. Faderhead goot vodka in het publiek en in mijn oog. Branden dat dat doet zeg! Agonoize sneed zichzelf de pols en keel over waardoor het bloed met liters over mij gulpte. Frambozensap aldus het meisje naast mij. Mijn gloednieuwe nikon D7000 bleef gespaard. Toen Agonoize bovendien met even gretige stoten klaar kwam op het podium wist ik toch de jizzload te ontwijken. Vanillesaus aldus wederom mijn buurvrouw die kwaad was omdat ze alweer een volle lading te slikken had gekregen. Laibach vond ik vrij interessant klinken en ook tijdens Project Pitchfork stond ik nog steeds vrij rustig in de eerste gelederen te genieten. Tot het tijd was voor Fields of the Nephilim. De idiote 40-jarige fans die eens van hun vrouw losgelaten werden, waren gewoon weg uitzinnig. Ferm blijven steken in de jaren 80 die huisvaders die hun zinnen verloren. Blote basten, bierbuiken en gewoon weg geschifte Duitse wijven die zich krauwend en gillend en vechtend een weg naar de eerste rij baanden. Twee jonge meisjes werden gewoon weggeslagen door die bitch en een andere werd een oorring uitgetrokken. Ik hield het een half uur uit, ondertussen was ik geplet en toen die ene met bloem begon te smijten en dat ook op mijn camera terecht kwam, gaf ik het op en trachtte naar achteren te gaan. dat was zonder die moshende bende blote bierbuiken gerekend die als betonnen palen bleven staan op hun plaats. Je kent dat eenmaal je ergens staat, geef je die plaats nooit meer af ten koste wat kost (zo kreeg een maat van me een vuistslag in zijn gezicht). Ik kon me er toch door wringen niet zonder moeite en zonder vrees). Bende arrogante klootzakken. Rond 3u zaten we in de auto richting Gent en rond 6uur knapte ik nog een uiltje tot de middag. Al bij al een ferm stevig rockend weekend!
FaderheadFaderhead
FaderheadAgonoizeLaibach
AgonoizeAgonoize
LaibachLaibach
Project PitchforkProject Pitchfork
Project PitchforkFields of the Nephilim
Project PitchforkFields of the NephilimFields of the Nephilim

 
Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.