Meurtrières (review) – Murders in the Rue Morgue – Brighter than a Thousand Suns – In a different Worldr

SKYNETBLOGMEETING BBQ 24 SEPTEMBER 2006

U heeft het al gezien waarschijnlijk. Op zondag 24 september nodigt skynet alle skynetbloggers uit op hun mexican grill in Ukkel. Je moet bevestigen voor 8 september! meer info op de allesoverdeskynetblogs-blog.

Ik ben een fan van blogmeetings. Ik heb me alvast ingeschreven op de BLOGCOM – CALIMERO in Antwerpen op vrijdag 13 oktober. Ik twijfel voor de skynetblogs, afhankelijk van we er komt, wil ik het overwegen. Carpoolen mogelijk!
Daarnaast is er ook nog de op stapel staande FLICKR-MEETING in Mechelen op 30 september, waar ik ook ferm aan twijfel. Ik altijd met mijn twijfelen.

Samen met de fille ging ik in het Brusselse UGC naar de film.
Zoals de meesten van jullie waarschijnlijk al doorhadden, komen er de laatste tijden veel Franstalige films in onze zalen. In Vlaanderen sijpelen gelukkig de betere franse films door. Maar enkele pareltjes blijven helaas steken in Brussel.
Na La Tourneuse de Pages is er ook Meurtrières. Alweer met een knappe jonge actrice van Waalse bodem, Hande Kodja.

Het is nacht, we horen onvaste stappen op de tarmac. Auto’s rijden onverschillig voorbij. De camera toont ons benen, een gestalte, de gestalte van een vrouw. Ze tsjokt als verdoofd op de baan. De camera komt dichter. We zien een bebloed hoofd met de blik op oneindig.
Een toevallige buurtbewoonster neemt het meisje vlug mee in huis, vragend waar ze gewond is. Ze is nog maar net binnen of een ander met bloed bespat meisje stormt de kamer binnen. Ze houdt een mes in de hand en roept: we moeten hier vandaan.

Dan maakt de film een sprong naar het verleden. Hoe het allemaal begon. De interesse is gewekt.
Twee meisjes, twee levens. Twee tragedies. Nina is een jonge meid met een onverwerkt verleden. Lizzy is een chaotische meid zonder eigenlijk doel in haar leven.

We volgen Nina. Gelaten laat ze zich meevoeren naar La Rochelle om er in een hotel van haar toevallige chauffeuse te gaan werken. Ze wordt er warm onthaald in de familie, krijgt een oogje op de zoon des huizes maar haar verleden achtervolgt haar en zorgt dat ze algauw haar ruiten al dan niet gewild inslaat.

Hetzelfde met Lizzy die in een kliniek voor geestelijk gestoorden terechtkomt. Ze is wild, impulsief en chaotisch met een lieve charmante kant.
In de kliniek ontmoeten de twee meisjes mekaar.
De ingetogen Nina steekt af tegen de veel impulsievere extraverte Lizzy. Een mooie combinatie.

Twee meisjes op zoek, alleen en alleen mekaar als steun en toeverlaat.Wat is hun doel? Wat drijft hen? De film geeft geen verklaring en dat is ook niet nodig.
Nina en Lizzy lijken twee verloren zielen die ergens een uitweg zoeken uit hun leven waarin ze vastzittten. Ergens zijn ze allebei opzoek naar warmte en liefde.

Op hun weg ontmoetten ze verschillende mensen. Maar op de een of andere manier slagen ze er altijd in de geopende deuren met harde klappen voor hun neus dicht te smijten.
Platzak lijkt hun situatie uitzichtloos.
Ze missen de sleutel om deuren te openen. Daarmee kom je niet ver. Of misschien net te ver.

Er hangt een warme sfeer van kameraadschap in de film. De twee meisjes hebben alleen mekaar en weten dat ze enkel op mekaar kunnen terug vallen. Het toeval bracht hen bijeen dus blijven ze bijeen.
Op momenten van plezier volgt altijd de koude douche.
Patrick Grandperret neemt zijn tijd om alles te verhalen, met eenvoudig mooie beelden en weinig woorden. Niet vele franjes, gewoon sobere camerastandpunten die het dagelijkse af en toe poëtisch in de verf zet.
Warme melancholie troef.

Soundtrack for the Current Attack:
- Iron Maiden – A Matter of Life and Death (UK 2006): een killerplaat! De titeltrack is zoals altijd een korte catchy meezingersong, hoewel het refrein ditmaal minder goed in het gehoor ligt dan bv “the wicker man” met enkele bluese leads als opvallende franjes in de song. Verder krijgen we vooral vanaf het derde nummer een goede mix en een zwaar gitaargeluid in de typisch uitgesponnen epische songs die maiden maakt. De formule is klassiek, maar aan de epiek van “Afraid to shoot strangers”, “hallowed by thy name”, “fear of the dark” of zelfs maar “the number of the beast” raken ze eigenlijk niet meer. Toch is dit een prima schijf, ze rockt, bruce kan het nog altijd en het klinkt ongelofelijk vertrouwd. Alleen heb ik daarna “rock in Rio’” opgelegd, de dubbelel live cd van de “brave new world”-tour. Ik moet zeggen dat die nummers toch een stuk meer rockten, vooral door de rgirtarenriffs die wat uitgesprokener naar voor komen en de meer fantasierijke leads die op de song af en toe naar boven wervelend. Deze plaat klinkt niet zoals Dance of Death die vrij donker en heel krachtig was, maar laat precies een wat rustiger Maiden horen, hoewel ze er nog steeds stevig tegenaan beuken. Een ferme rockplaat, maar het kon misschien nog beter (of is het dan commerciëler?)

~ door Jeronimo op september 6, 2006.