Shahada richt zich dan ook eerder tot een jeugdig publiek want alles wat verteld wordt heb ik al stukken beter gezien in de grote voorbeelden van Alejandro Iñaritu en consoorten. Ik denk bijvoorbeeld aan Babel, Amores Perros en Crash. Maar ondanks het makkelijke en oppervlakkige verhaal, gaat het over authentieke gevoelens van mensen in de straat, zoals u en ik. Dat de regisseur kiest voor moslims is bijna irrelevant. Het verhaal neemt je in elke geval mee en de regisseur slaagt er toch in een redelijk menselijk beeld te schetsen van een realiteit zonder te al te veel te dramatiseren.

Korte inhoud: De levens van de protagonisten komen te samen in de moskee in Berlijn, waar de vader van Maryam imam is en zich openbaart als een vrij progressief diplomatisch man. Niettemin neemt hij er zoals iedere vader van een tienerdochter geen vrede mee dat Maryam zich te buiten gaat aan een losbandig leven. Perfect geïllustreerd door de schitterende song “Ich muss gar nix”. Wanneer al dat gefuif Maryam zuur opbreekt, begint het tij te keren. Ze zondert zich af. Vervalt in een soort diepe boetedoening en haar vader dreigt nu opnieuw zijn greep op haar te verliezen.

Samir, een jonge Nigerees woont met zijn moeder in een klein flatje en werkt als arbeider in een fabriek. Hij heeft daar een goeie vriendschap opgebouwd en begint opeens te beseffen dat zin gevoelens verder gaan dan enkel vriendschap. Dit staat haaks op zijn geloof en Samir raakt steeds meer gefrustreerd en reageert zich af op zijn vriend. Uiteindelijk gaat hij de rade bij de imam van de moskee.

In diezelfde fabriek valt de vreemdelingenpolitie binnen. Agent Ismail ziet zich er geconfronteerd met de vrouw waarmee hij ooit betrokken raakte in een vreselijk incident. Hij raakt ondersteboven van de ontmoeting en de gedachte aan de vrouw laat hem niet meer los. Het trauma weegt te zwaar en langzaamaan zoekt hij naar een manier om de confrontatie aan te gaan.

Op die manier worden alle verhalen aan mekaar geweven. Toch staat elk verhaal op zich. Het ene verhaal is al overtuigender dan het andere verteld, maar de regisseur vertelt niets nieuws en brengt niets origineels. Het lijkt alsof hij gewoon eens iets wou brengen wat de grote regisseurs eerder al beter hebben gedaan. Toch kan ik deze kleine film aanraden. Dergelijke verhalen spreken de mensen altijd wel aan. Onder andere te zien in studioskoop Gent.
De trailer is een grote spoiler.

*** Shashada trailer ***

Gunter Lamoot, de oerplezante ongecompliceerde West-Vlaming. Even grappig op het podium als op de beeldbuis. Gunter is één van de weinige komieken die bij mij veel krediet hebben en waarmee ik telkens kan lachen.
Ik hou van zijn stijl, zijn soms minutenlang geïmproviseer, hier en daar een ferm grove kwinkslag met een zo danige over the top twist dat hij er fantastisch mee weg komt, alle Hemmerechtsen ten spijt.
Ik aarzelde dan ook niet om zijn speelkalender te doorbladeren en zelfs naar godvergeten Sleidinge te rijden om zijn nieuwste show “Rauwe Kloten” aan den lijve te ervaren. Na het geweldig amusante en onderhoudende autobiografische “Softie” had ik wel weer zin in de grofzoutzuurgebekte Lamoot.

De zaal zat maar halfvol, maar ik heb altijd meer gehouden van kleine zaaltjes dan overvolle megatoestanden. Het begon alvast goed. Een hoogst irritant repetitief saxdeuntje van twee seconden terwijl het volk zat te wachten. En dan een leger spots die onze ogen verblindden en dan the man him self. Gunter kwam relaxed op het podium gewandeld ogenschijnlijk nonchalant vertellend over van alles en nog wat.

Ja, hij had wel wat te vertellen. Over de boekskes en wie daar in staat, zoals een Koen Wauters en Koen Crucke. Anekdotes over de showbizzwereld waar wij arm Vlaanderen met onze lelijke wijven nooit van zullen proeven. Maar niettemin, we slikten het. De toon was gezet.
Gunter begon vrij gemoedelijk om steeds meer op te bouwen en steeds meer de absurdistische situatiehumor uit te buiten in een lang gerekt maar knap geconstrueerd verhaal.
Hoe vuilgebekter en hoe meer hij begon te roepen hoe dubbelgeplooider ik op mijn stoel zat. Pis-en kak-humor mag dan wel goedkoop zijn, het werkt nog steeds, en zeker bij Lamoot.

Na een korte pauze knoopte Gunter deel twee vlotjes aan deel één met makkelijke maar lekker onverwacht plezante gimmicks. Het ene maffe niets terzake doend vertelselke wisselde het andere af. Gunter kan het soms rekken, en ferm doorbomen over een en het zelfde maar hij komt er altijd mee weg. Het is zijn handelsmerk. En toen kwam de kers op de taart. Je voelt dat er iets zit aan te komen en toch verrast hij telkens met zijn vindingrijke compleet waanzinnige pointes.

Ergernis, geen moment, gebrul, bij momenten, geamuseerd, quasi constant.

Rauwe Kloten van Gunter Lamoot: binnenkort in Gentcity itself.

De eerste scène is meteen al een schot in de roos. In een bloedhete woestijn raast een dolgedraaide camper over de stoffige wegen met aan het stuur een man met een gasmasker die compleet over zijn toeren lijkt en drie bewusteloze andere personen. De camper crasht en de chauffeur stapt uit. Hij draag enkel een hemd en staat verder in zijn slip met gasmasker op. In de verte loeien sirenes. De man haalt diep adem en richt zijn pistool op de horizon in de richting van de sirenes. Zeg nu zelf. Dit deze absurde scene smaakt naar meer. Wie wat hoe waarom?

Korte Inhoud: Walt (een uitstekend acterende Bryan Cranston) is een doodsaaie chemie-professor met een gehandicapte zoon en een typische all-american woman aan zijn zij. Zijn rustig saai routineus leventje neemt een drastische wending wanneer hij verneemt dat hij in een vergevorderd stadium van longkanker zit. Wanneer hij met zijn schoonbroer, die bij de drugspolitie werkt, eens mee op toer gaat, krijgt hij opeens een lumineus idee om de toekomst van zijn gezin veilig te stellen na zijn dood. Hij zoekt Jesse Pinkman (Aaron Paul) op, die bekend staat als plaatselijke loser en “cook” van crystal meth. Jesse blijkt een ex-leerling van Walt te zijn die duidelijk niets van zijn leven heeft gebakken. Samen beginnen ze drugs te koken en proberen een handel op te zetten.

Zoals je kunt verwachten is het niet evident voor een brave burger om opeens de criminele weg in te slaan. Algauw komen de twee partners in de meest hachelijke situaties terecht waaruit ze zich moeten trachten te redden. De naïeve impulsiviteit van Jesse die denkt dat hij de man is, botst constant met het beredeneerde gezond verstand van Walt. Heel grappig is dat Walt op extreme situaties reageert op een manier zoals iedere normale burger zou reageren. Met de kennis die hij heeft uit het normale leven. Kennis die zorgt dat er nogal absurd aandoende dingen gebeuren, maar die vanuit zijn gedachtegang doodnormaal zijn.
De dramatische van de serie wordt met dergelijke hilarische scènes en luchtige dialogen en situaties mooi gecompenseerd.

Al neemt de serie ferm af in tempo na de eerste drie afleveringen. We krijgen dan een focus op hoe het gezin van Walt met zijn kanker omgaat en hoe zijn bemoeizieke irritante all-american housewife Skyler (Anna Gun) de familiale waarden hoog tracht te houden. Vijf-tv komt hier iets te nadrukkelijk loeren.
Maar Walt ontwikkelt zich van zielige underdog tot iemand die eindelijk eens zelf wil beslissen en die evolutie is duidelijk merkbaar en goed uitgewerkt.

Breaking Bad doet me een beetje denken aan die films waarin de loser van dienst het zichzelf allemaal aandoet, bv Before the Devil Knows you’re Dead (2007) of The Assassination of Richard Nixon (2004), met dit verschil dat de toon hier duidelijk minder pessimistisch en zwaarmoedig is. Breaking Bad is een vrij onderhoudende komische dramaserie.

***Related Post***
09/02/2006: Top 25 Beste TV-series

We zien veel flashbacks over het leven van Miron en zijn vrouw, scenes die niets verhullen, vaak seksueel getint zijn, maar oh zo somber en rauw en gevoelloos lijken, dat je je afvraagt om de liefde hier wel mee te maken heeft. Die beelden vind ik persoonlijk in contrast staan met de liefdevolle gedachte die er mee gepaard gaat.
Misschien ben ik alleen met die gedachte. Misschien vertolken de beelden niettemin de fascinatie van Miron voor zijn vrouw, zijn toewijding en eeuwige liefde. Een man zonder liefde, heeft geen leven, lijkt Miron wel te willen zeggen.

De camera staat drukt je met je neus op de feiten. Je bent in de kamer waar ze het lijk wassen. Je bent in de auto waarin de mannen reizen en je bent in de flashbacks aanwezig. Het geeft een voyeuristisch gevoel. Het leven zoals het is van Miron en Tanja. De somberheid, de stilte, de voor zich sprekende beelden, creëren een bijzondere sfeer en maken deze kleine film het ontdekken waard. De film is te zien in de kleine zalen: Cartoon’s, Arenberg, Vendôme, Sphinx of Cinema Lumière.

*** Silent Souls trailer ***

Maar goed de film. TRON: Legacy is 3D. TRON: Legacy is spectakel. TRON: Legacy is puur computeranimatie. TRON: Legacy is een van de duurste producties. Maar wat TRON: Legacy niet is, is een goeie film.

Korte inhoud: Sam FLynn (Garrett Hedlund) is na de verdwijning van zijn vader Kevin(Jeff Bridges), meerderheids-aandeelhouder van ENCOM een bedrijf dat zich specialiseert in digitale toepassingen en games. Kevin Flynn was 25 jaar geleden bezig met het ontdekken van de digitale wereld en verdween plots in mysterieuze omstandigheden. Wanneer Sam jaren later een vreemde oproep krijgt uit het oude bureau van mijn vader, gaat hij op ontdekkingstocht en wordt per toeval in die digitale wereld getrokken: “The Grid”.

Meteen krijgt hij het aan de stok met CLU, de heerser van The Grid die een heel imperium heeft opgebouwd en de in de digitale wereld vertoevende programma’s entertaint met gladiatoren-gevechten. Sam ontsnapt met de hulp van een deus ex machina in de vorm van de bevallige Quorra (Olivia Wilde), naar wiens snoetje het altijd fijn kijken is, zeker als ze zich in een strak pakje heeft gewurmd. Meteen heb ik het al over de acteerprestaties gehad ook. Wanneer Sam ontdekt dat CLU ontspoord is en duistere plannen heeft, begint het verhaal pas echt goed met de klassieke strijd van goed tegen kwaad.

TRON: Legacy heeft niets origineels en dat hoeft ook niet, maar het gebrek aan originaliteit wordt niet gecompenseerd door vindingrijkheid, knappe dialogen of een goed uitgewerkt verhaal. De film blijft wat mij betreft teveel aan de oppervlakte drijven, alle knappe animatie ten spijt. Het is allemaal al eens voor gedaan en stukken beter. De Matrix ging ook al over de digitale wereld. Star wars deed lichtsabel-gevechten al voor net als flitsende gevechten in de starjets, die hier vervangen worden door “disk-wars” en “lightjets”, het zoemende geluid, de uniformen en de Darth Vader-achtige poses incluis.

Daarnaast tref ik een hoog Lord of the Rings gehalte aan met een “one DISK to rule them all” discours. In dergelijke actiefilms zit meestal redelijk wat humor, maar TRON: Legacy blijft verbazend droog, oppervlakkig en zelfs saai qua one-liners en dialogen. Met uitzondering van de batman-persiflage door een “the Joker”-achtige figuur die zomaar eventjes een Humphrey Bogart-quote op het in slaap gevallen publiek loslaat.

TRON: Legacy mengt verder alle elementen die nodig zijn in deze routineuze afhandeling van het script: de kwade heerser, het verzet, het verraad, de deus ex machina, de bekering en de vader-zoon, pupil-mentor-relatie.

Ik hoef hier niet verder over uit te wijden. Iets leuks is ook wel dat de tegenstand altijd in gruzelementen uit mekaar spat, iets wat de gamers wel zal aanspreken. Het enige echt goeie aan de film is de muziek van Daft Punk die ik anders amper kan aanhoren, maar hier schreven ze een werkelijk indrukwekkende filmscore met gevoel voor drama, vette beats en flitsende actie. Kortom: voor de fans van het genre.

*** Tron Legacy trailer ***
http://www.traileraddict.com/emd/30696

***Related Posts***
12/12/2010: Movie for Life pakt uit met TRON: Legacy

13/12/2010: TRON: Legacy London Première – Live Streaming

26/07/2010: Nieuwe TRON: Legacy trailer

26/10/2010: Daft Punk goes TRON: Legacy met “Derezzed” videoclip

12/12/2009: TRON: Legacy met Jeff Bridges

13/01/2005: TRON krijgt waarschijnlijk een sequel

Tot vrienden van me zeiden dat zij wel wilden gaan kijken en al tickets hadden voor de voorstelling van een groot uur later. Omdat ik eerder al gelezen had dat het een “fantastische comedy” was en omdat ik na een zware werkweek wel eens wilde lachen, kocht ik dan ook maar een ticket aan 9 euro?! en ja ik ben eigenlijk ook wel altijd al fan geweest van redhead Julianne Moore. Mia Wasikowska vond ik eveneens al een redelijk aangename verschijning in “Alice in Wonderland”.

Een billenkletser was the kids are al right niet. Een vijftv-film dan weer wel, hoewel je als kijker echt betrokken raakte in dit kleine verhaal van gewone mensen ondanks al hun bijzonderheden, hun goeie en hun slechte kanten. Ik snapte wel ergens het succes op de filmfestivals.

Korte inhoud: Laser en Joni (Mia Wasikowska) zijn de tienerkinderen van twee bijzondere ouders Nic (Annette Bening) en Jules (Julianne Moore). Een lesbisch ouderpaar dat beroep deed op een donor. Op aandringen van haar broer neemt Joni inhet geheim contact op met haar donor Paul (Mark Ruffalo). Een vrijgezel die op los leeft, geen boodschap heeft aan het zich settelen en het gezinsleven. Dat verandert wanneer hij zijn “kinderen” ontmoet. Paul’s verschijning gooit niet alleen zijn eigen leven overhoop maar ook dat van het hechte gezin.

Tot zover de vijftv-film-elementen die het eerste half uur van de film ook nogal clichématig worden bevestigd. Het lag er bijna tenenkrullend op, maar gelukkig weten steracteurs Annette Bening en Julianne Moore dit op een spontane natuurlijke manier te vertolken. Van Lisa Cholodenko, de regisseuse had ik nog nooit gehoord. Ik weet niet of de vrouwelijke benadering van dit onderwerp een voordeel had, maar de emoties van de karakters zijn menselijk, natuurlijk en overtuigend. Geen dramatische hollywood-emoties. Nee, je ziet mensen van vlees en bloed met al hun verwachtingen, beeldvorming en botsingen daarmee in de realiteit. Verwacht ook geen harde emoties. Het blijft allemaal luchtig en het is en blijft een “comedy”.

Paul is letterlijk een indringer. De kinderen hebben een geromantiseerd beeld van hun donor dat niet klopt met de werkelijkheid en de mama’s vinden hem een dikke loser. Hoe zou je zelf zijn, je verwacht toch ergens dat je pa een coole kerel is, een held naar wie je kan opkijken en je probeert dan ook dat beeld vast te houden. Nic en Jules moeten aanvankelijk niet weten van de rare flierefluiter die met de aandacht van hun kinderen gaat lopen. Naarmate iedereen Paul beter leert kennen worden beide beelden van hem bijgesteld met de nodige confrontaties en wisselende gevoelens. Maar een Amerikaanse film zou een Amerikaanse film niet zijn als er ondanks het drama-element ergens toch een feel-goodvibe in zit. Waardoor je toch weer het wijftv-gevoel krijgt.

In feite was dit een perfecte film om een date mee naartoe te nemen. Het stoeltje naast mij was nog leeg en mijn vrienden zaten op een andere rij. De film is al vanaf 5 januari te zien in onze zalen.

*** The Kids are All Right trailer ***
http://www.traileraddict.com/emd/20611

Waarom al die fuzz? Omwille van het bijzonder bevreemdende, omwille van het bijzonder magistrale, omwille van de bijzonder cinematografische aparte wereld die Gust ons voorschotelt? De film is even geniaal als saai en langdradig traag, even arty als farty, spielerei op de rand van het verdraagbare maar met bij momenten echt geniale shots.
Korte inhoud: En waar de sterre bleef stille staan vertelt een kerstverhaal van de Lierse schrijver Felix Timmermans. De drie armoezaaiers Suskewiet (Jelle Palmaerts), Pitje Vogel (Paul Mertens) en Schrobberbeeck (Peter Janssens) zijn echte parvenues. Ze hebben genoeg van hun armoede en honger en besluiten deze Kerstmis ‘Driekoningen’ te gaan zingen. En met succes want ze zingen zich rijk. Wanneer ze echter op de terugweg naar het café in het bos verdwalen, zijn ze onverwacht als echte Drie Koningen getuige van de geboorte van een klein kindeke Jezus. Ondersteboven van deze wonderlijke gebeurtenis schenken ze al hun zuurverdiende giften weg. ‘s Ochtends twijfelen ze echter aan hun gevoel van vervulling. En wanneer ze de volgende Kerst besluiten opnieuw te zingen er ontstaat ruzie over hun intenties. De wegen van het drietal scheiden.

Gust slaagt erin een bevreemdende sfeer te creëren. Dit doet hij met minutenlange shots, door het werken met acteurs die het syndroom van Down hebben en acteerervaring hebben in Theater STAP en waardoor hij bijgevolg moest filmen op hun tempo. De wereld van deze acteurs is namelijk een stuk trager dan die van ons, je merkt het in de regie en ook het tempo van de film. De korrelige laag contrast zwart-wit-film maakt dat de sfeer even antiek lijkt als de tijdloze verleden of heden waarin de film zich lijkt af te spelen. Er wordt amper in gesproken, maar hoe de acteurs hun rol vertolken met mimiek, gebaren en intonatie is knap en overtuigend en vooral authentiek.

Het verhaal kabbelt heel traag voort, er is amper een muziekscore. Je wordt als kijker binnen getrokken in een vreemde wereld van een bijna “stomme film” met dat verschil dat de stomme films nogal in derde versnelling leken te gaan en hier drie keer zo traag dan normaal. Je moet wat geduld hebben en je moet er voor open staan. Dit staaltje cinematografie bevat enkele shots die ronduit geniaal zijn, ik denk aan de fanfare.
De boodschap die Felix Timmermans ons geeft moet iedereen maar zelf uitmaken. Het is en blijft een kerstverhaal en de verbeelding ervan door Gust houdt de kern meer dan in ere.

Aangezien de film ontsproten is aan het brein van een student en met bijzondere weinig middelen tot stand is gekomen, moet je toch je hoedje afzetten voor Gust. Hij kreeg daarbij ook de dankbare steun van het Vlaams Audiovisueel Fonds, Theater Stap, Erasmus Hogeschool Rits en de gemeente Kasterlee. De film werd daarnaast geproduceerd door Tomas Leyers voor productiehuis Minds Meet, gekend van o.a. Lost Persons Area van Caroline Strubbe en de korte film Kaïn van Kristof Hoornaert.

Toch heb ik een dubbel gevoel bij dit eigenzinnige werk. Deze film raad ik aan aan mensen die echt een cinematografisch experiment kunnen smaken. Te zien in waar ge maar kunt

*** En waar de sterre bleef stille staan trailer ***
http://www.youtube.com/v/BxoGO_K0ojg?fs=1&hl=nl_NL

van den berghe

Daijobu (2010) is een interessante kortfilm van Davy en Francis Bosschum. De broers konden een fijne cast bijeensprokkelen voor deze film noir-achtige harde kortfilm van 45 min die zware invloeden heeft van verfilmde comics. Een anti-held die wraak neemt op alles en iedereen. Met dat verschil dat Louie het hoofdpersonage alles behalve een “goeie” jongen is. Hij is een crapuul eerste klas.

De broers konden rekenen op onder andere Lotte Vannieuwenborg, Bert Verbeke, Patsy Van der Meeren die we allemaal kennen van “Thuis” en andere karakterkoppen als Jan Van Looveren, Gene Bervoets en Louis Talpe.

Korte inhoud: Louie (Louis Talpe is echt goed gecast) is opgegroeid een grootgebracht in een maffiagezin. Hij en zijn vader (Gene Bervoets) verdienden massa’s geld met hun duistere praktijken. Louie was het beu en vluchtte naar Tokio. Maar hij maakte de fout een massa geld mee te nemen. Als waarschuwing wordt zijn liefje vermoord. Als hij nog steeds weigert het geld terug te geven, wordt zijn zus (Lotte Vannieuwenborg) in België ontvoerd. Louie keert daarop terug en is van zinnens wraak te nemen op alles en iedereen die een vinger naar zijn zus durft uit te steken. Maar dan neemt zijn vader weer contact met hem op en lijkt hij de controle over de zaak te verliezen.

Daijobu ? Daijobu is het Japanse woord voor ‘Oké’. In het Engelse slang wordt het dan ook in diezelfde betekenis gebruikt: ‘t is oké; ik ben oké (niet gekwetst), da’s oké. In een situatie waarbij iemand tegen iemand anders aanloopt, zegt de ene bijv. ‘sorry’, waarop de andere ‘daijobu’ antwoordt.

Voor hun kortfilm konden de broers rekenen op de medewerking van enkele bekende namen uit de Vlaamse tv- en filmwereld. “Toen ik Louis Talpe in september 2008 op de set van Goesting ontmoette, klikte het onmiddellijk,” blikt Davy Bosschum terug. “Louis was toen een onbekende acteur voor mij. Ik had nog nooit naar Mega Mindy gekeken, maar toen ik hem al grappend in het Engels hoorde praten, was ik meteen verkocht – telkens als hij de personages van Snatch imiteerde, kwam ik niet meer bij van het lachen. Zijn accent was onberispelijk. Ik vernam dat hij in Engeland had gestudeerd en ik stelde hem voor om daar iets mee te doen. Ondertussen leerde ik Jan, Gene en Patsy ook beter kennen en stelde ik hen hetzelfde voor. Iedereen ging akkoord. Op filmsets worden veel beloftes gemaakt, maar er komt zelden iets van in huis. Ik vond het dan ook geweldig toen ik een jaar later naar iedereen belde en ze zich allemaal aan hun belofte hielden.”

Wie Talpe enkel kent van Mega Mindy en als ‘sterren op de dansvloer’, zal trouwens raar opkijken. In Daijobu vertolkt hij namelijk een koelbloedige killer. De cast is overigens een combinatie van gevestigde waarden als Gene Bervoets (De Zaak Alzheimer, Shades, Loft, …) en opkomend talent. “Lotte (Vannieuwenborg) en Bert (Verbeke) heb ik leren kennen op de set van Thuis. Twee jonge acteurs met enorm veel talent. Hun enthousiasme werkt ongelooflijk aanstekelijk. Ik ben ervan overtuigd dat ze later vaste waarden zullen worden.”

De film is zeer sober met de gedesatureerde koude rauwe beelden, weinig soundtrack, amper woorden tenzij de getekende vertelstem van het hoofdpersonage. De beginscene is vrij knap ineengezet met melancholische sfeerbeelden in een overbelicht zomerse sfeer met de contrasterende zware stem van Louie. Zijn gedachten worden afgewisseld met flitsen van gebeurtenissen die zowel verbeelden wat hij verteld als het verhaal aan mekaar rijgen. Fragmentarische scenes die bol staan van het droog geweld. Ik kreeg een Sin City-gevoel op Vlaamse subtiele sobere bescheiden leest geschoeid.

Louie heeft bijzondere gevoelens voor zijn zus die alles voor hem betekent. Hij duld niet dat aan haar geraakt wordt. Tegenstand wordt uit de weg geruimd. Hij zal zijn doel bereiken. Explosief als hij is, stelt hij maar een keer een vraag. We komen te weten wat Louie allemaal uitspookte, maar de gevoelens voor zijn zus worden niet verklaard. Er wordt een mysterie gecreëerd rond het personage en zijn drijfveren. Kenmerkend en noodzakelijk, maar niet helemaal overtuigend hier.

Sofie (Lotte Vannieuwenborg) komt door haar verschijning vrij onschuldig over maar is de femme fatale van dienst voor wie de protagonist bezwijkt en meteen is zij zijn zwakke plek. Op het einde van deze kortfilm die mij een beetje een oefening lijkt in nadoen wat de groten eerder hebben gedaan, bleef ik wel wat op mijn honger zitten.

Daijobu is nu te koop via www.daijobu.be, in ‘Rockcafé BACKDOOR’ in Gent, waar enkele scènes zijn opgenomen en in een netwerk van krantenwinkels in en rond Gent.

*** Daijobu trailer ***
http://www.youtube.com/v/KgKgI6bFhJ8?fs=1&hl=nl_NL

bert